เขาลูบยอดไม้เบสบอลไปพลาง เดินไปยังตำแหน่งของชายหนุ่มคนนั้น
ชายหนุ่มคนนั้นถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพุ่งออกมาจากรถ พอคิดจะวิ่งหนี ก็ถูกชายหนุ่มสองคนขวางไว้ แล้วฟาดไม้เบสบอลจนล้มคว่ำลงกับพื้น
“กูจะฆ่าพวกมึงให้ได้!!”
ชายหนุ่มผมม่วงล้มอยู่บนพื้น แต่ยังคงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าเหยเก
สิ้นเสียง ชายหนุ่มสองคนก็เข้าไปประชิด คนหนึ่งบีบปากเขาไว้ ส่วนอีกคนใช้ไม้เบสบอลยัดเข้าไป... แทง!
“อื้อ... อ๊า! อื้อ ๆ... อ๊า!”
ไม่นาน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดสุดขีดก็ดังขึ้นในห้องโถง
หลิวซานเอ๋อร์หัวเราะอย่างสะใจ
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจนัก เขานั่งอยู่บนยางรถยนต์ จ้องออกไปด้านนอกเงียบ ๆ
ยังไม่มาอีกเหรอ?
เพิ่งคิดได้เช่นนั้น ก็เห็นใครบางคนเดินเข้ามาในระยะสายตาจากด้านนอก
“เฮ้ ๆ ๆ ทำอะไรกันน่ะ? ทำบ้าอะไรกันอยู่? หยุดเดี๋ยวนี้! ใครกัน กล้ามาก่อเรื่องในถิ่นของฉัน อยากตายหรือไง!”
ชายหนุ่มคนนั้นเห็นสถานการณ์ด้านใน จึงชี้มือไปพร้อมตะโกนอย่างเดือดดาล
ไม่นาน ด้านหลังชายหนุ่มก็ปรากฏร่างกำยำหลายคน พวกเขาเดินตามมา แผ่กลิ่นอายดุดันทั่วร่าง
ดวงตาหลินเซียวเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นดังนั้น
ตัวจริงมาแล้วงั้นเหรอ?
เขาเหลือบมองหลิวซานเอ๋อร์ ฝ่ายนั้นพยักหน้าเบา ๆ
เห็นได้ชัดว่าคนที่มาคือหลงหมิงหยาง คุณชายรองแห่งตระกูลหลง น้องชายของหลงหมิงหย่วน
ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ปกติ คนของตระกูลลู่กับตระกูลหลงแทบไม่ออกมาข้างนอกกันง่าย ๆ หากไม่มีสตรีถ่ายทอดสดคนนี้ อยากจับตัวคนของตระกูลหลงก็คงไม่ง่ายนัก