เขาไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงนอนอยู่บนโซฟาแบบนั้น
ไม่นานก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้น
ร่างงดงามเย้ายวนทั้งสองปรากฏขึ้นในสายตา ทันทีที่เห็นพวกเธอ หลินเซียวก็ยังคงเผยสีหน้าตะลึงในความงาม
เมื่อพวกเธอออกมา ห้องรับแขกหรูหราก็ดูหม่นหมองลงในพริบตา
สายตาของหญิงสาวทั้งสองจับจ้องมาที่หลินเซียวพร้อมกัน แววตาเปล่งประกายตื่นเต้นไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
“กลับมาแล้วเหรอ”
หลินเซียวเอ่ยยิ้ม ๆ
ทั้งสองไม่ได้ตอบอะไร เดินตรงมาที่โซฟา
หลิ่วอวิ้นนั่งลงฝั่งตรงข้าม บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มบาง ๆ
เจียงชูหนิงหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเซียว มุมปากยกขึ้น
“ผู้มีผลงานยิ่งใหญ่เหนื่อยแล้วเหรอ?” เธอถาม
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “อืม... นิดหน่อย”
เจียงชูหนิงรีบนั่งลง
เพี๊ยะ
เธอยกมือแตะต้นขาเรียวงามของตัวเองเบา ๆ แล้วพูดว่า “มา นอนตรงนี้สิ”
อืม...
หลินเซียวเห็นดังนั้นก็มีแววจนใจในดวงตา เขายิ้มพลางว่า “ไม่ดีกว่า ฉันกลัว”
เจียงชูหนิงถลึงตามองเขาเบา ๆ ไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย เธอยกมือประคองศีรษะหลินเซียว แล้วขยับตัววางศีรษะเขาลงบนตัก
“ผู้มีผลงานยิ่งใหญ่จะนอนบนโซฟาได้ยังไงล่ะ ต้องได้รับการดูแลแบบนี้สิ”
พูดจบ มือเล็ก ๆ ก็เริ่มนวดศีรษะหลินเซียวอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวหัวเราะอย่างจนใจ ไม่พูดอะไรอีก แล้วปล่อยตัวเพลิดเพลินไปกับการนวด
สบายจริง ๆ
เจียงชูหนิงเงยหน้ามองหลิ่วอวิ้น “ทำไมไม่รู้จักดูสถานการณ์บ้างล่ะ มานวดขาให้ผู้มีผลงานสิ”