หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดเรื่องนี้กับฉู่เหยาเหยาเมื่อคืน
“ได้ วางใจเถอะ”
เขายิ้มตอบ
ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงได้โบกมือน้อย ๆ พร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านทอง
หลินเซียวมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา แล้วจึงขี่รถออกไป
มีเงินแล้ว แต่กลับไม่รู้จะใช้ยังไง
เดิมทีเขาควรซื้อรถสักคัน แต่จู่ ๆ หลินเซียวกลับชอบความรู้สึกตอนขี่รถไฟฟ้าขึ้นมา
ไม่นานเขาก็มาถึงบริษัท
สายตาของหลินเซียวกวาดผ่านทุกคนอย่างไม่ตั้งใจ ทว่าฝีเท้ากลับชะงักลงอย่างรวดเร็ว
เขาพบอย่างประหลาดใจว่าซุนหยางหยางมาอีกแล้ว!
ตอนนี้เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ใบหน้ามีรอยเขียวช้ำ สันจมูกก็พันผ้าพันแผลไว้ เธอก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าไร้อารมณ์
ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกันแน่? ยังตามไม่เลิกจริง ๆ โดนซ้อมขนาดนั้นแล้วยังไม่ไปอีกหรือไง?
เขาครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ
“ผู้จัดการหลิน มาแล้วเหรอคะ”
จู่ ๆ เสียงของเหลียงอิงก็ดังขึ้นจากไม่ไกล
เมื่อซุนหยางหยางได้ยินชื่อนั้น ร่างกายก็สั่นสะท้านทันที เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าแม้แต่จะมอง
หลินเซียวละความคิด
“เลขาเหลียง อรุณสวัสดิ์ครับ” เขายิ้มทักทาย
เหลียงอิงเดินเข้ามาจากไม่ไกล ใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนกล่าวว่า “ผู้จัดการหลินคะ ผู้จัดการเจียงฝากบอกว่า พอมาถึงแล้วให้ไปพบเธอที่ห้องทำงานค่ะ”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ครับ ลำบากคุณแล้ว”