นางขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย
หลินเซียวเองก็ตั้งใจฟังเช่นกัน
หลิ่วอวิ้นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจแล้วกล่าวว่า “ก็ไม่เป็นไร ถ้าไม่ได้ยิงปืนก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ถ้ายิงไปแล้ว คนในบ้านคงต้องหยิบเรื่องนี้มาเล่นงานแน่ ปัญหาไม่ใหญ่หรอก คุณปู่คอยปกป้องฉันอยู่ ไม่ต้องห่วง”
หลินเซียวอดมองนางไม่ได้
นางยิ้มอย่างสบายใจและเป็นธรรมชาติ ทำให้หลินเซียวรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลิ่วอวิ้นก็ช่วยเขาไว้มาก แต่กลับต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
เขาตั้งใจจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอนึกถึงนิสัยของหลิ่วอวิ้นก็อดกลั้นไว้ แล้วนอนคว่ำลงบนโซฟาอีกครั้ง
เจียงชูหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉันนะ ถ้าฉันแก้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยคิดหาทางได้ อย่าเก็บไว้คนเดียว เดิมทีเธอก็...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลิ่วอวิ้นก็ยกมือขึ้นห้าม
“เอาละ วางใจเถอะ ฉันรู้ตัวดี”
นางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เจียงชูหนิงถลึงตามองนางเบา ๆ แล้วพูดว่า “เธอนี่อีกแล้วนะ”
หลินเซียวครุ่นคิดเงียบ ๆ
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า นอกจากจะน่ารำคาญไปหน่อยแล้ว หลิ่วอวิ้นก็เป็นคนใช้ได้ทีเดียว
เฮ้อ
หลิ่วอวิ้นปรับลมหายใจเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ไปกันเถอะ พาเขากลับไป ให้เขาพักผ่อนเร็วหน่อย”
นางลุกขึ้นยืน ไม่พูดถึงเรื่องเมื่อครู่อีก
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
“ได้”
หญิงสาวทั้งสองเดินมาทางหลินเซียว
หลินเซียวรีบพูดว่า “หาอะไรคลุมให้ฉันหน่อยสิ อย่าพากลับไปแบบนี้ ฉันก็อายนะ”