หลิ่วอวิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าประหลาดใจ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
“พูดแบบนี้ให้บ่อย ๆ ก็ได้นะ”
เธอเอ่ยเสียงเรียบ
หลินเซียวเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลิ่วอวิ้นมองไปข้างหน้า แววตาคู่งามกลับวูบไหวด้วยความรู้สึกซับซ้อน
ค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นมากมาย
ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ในห้องจัดเลี้ยงเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังตกตะลึงไม่หาย
จู่ ๆ หลิ่วอวิ้นก็นึกขึ้นได้ จึงหยิบปืนพลังงานออกจากกระเป๋า มองพิจารณาอยู่ในมืออีกครั้ง
หลินเซียวสังเกตเห็น
“ใช้ดีไหม?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
หลิ่วอวิ้นดึงสติกลับมาแล้วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบว่า “ใช้ดีมาก เหมือนติดตั้งที่เก็บเสียงไว้เลย นี่เป็นปืนอะไร? กระสุนอยู่ตรงไหน?”
เธอตรวจดูอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจโครงสร้างของปืนกระบอกนี้ ให้ความรู้สึกน่าอัศจรรย์มาก
มุมปากของหลินเซียวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ฉันเองก็ไม่เคยศึกษา ใช้ได้ก็พอแล้ว”
คำตอบของเขากลับยิ่งทำให้ความอยากรู้อยากเห็นในใจหลิ่วอวิ้นเพิ่มขึ้น
เธอถามว่า “ปืนกระบอกนี้ได้มาจากไหน?”
ดวงตางดงามเย้ายวนของเธอมองหลินเซียวอย่างสงสัย
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “เป็นความลับ บอกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”
สีหน้าของหลิ่วอวิ้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองหลินเซียวอย่างเอือมระอา
“เป็นผู้ชายแท้ ๆ ทำไมขี้เหนียวขนาดนี้? ฉันไม่ถามแล้วก็ได้”
พูดจบ เธอก็ตบปืนพลังงานลงบนกล่องเก็บของตรงที่วางแขนเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “คืนให้แล้ว”