คำพูดนี้ฟังดูหดหู่ไม่น้อย
เธอหวังจากใจจริงว่าเจียงชูหนิงจะได้พบรักแท้ของตัวเอง แต่...ไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้สิ
เจียงชูหนิงถลึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์
“เอาละ เราเดิมพันกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ อย่ามาเถียงกันเรื่องนี้เลย พอครบ 20 วัน เดี๋ยวก็รู้ผลเอง”
เธอพูดช้า ๆ
ฮึ!
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเย็นชา “ไม่ต้องรอถึง 20 วันหรอก ผู้ชายแบบนี้ แค่ 3 วันก็เผยหางจิ้งจอกออกมาแล้ว!”
เจียงชูหนิงยิ้มพลางถาม “แล้วทำไมเธอต้องขอ 20 วันล่ะ กลัวแพ้เหรอ?”
หลิ่วอวิ้นถลึงตาใส่
“ใช่สิ”
เจียงชูหนิงส่ายหน้า พลางยิ้มอย่างจนใจ ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ
หลิ่วอวิ้นถลึงตาใส่เจียงชูหนิง “เผื่อไอ้คนเจ้าชู้นั่นเจ้าเล่ห์เพทุบายล่ะ ฉันก็ต้องเผื่อเวลาไว้ก่อนสิ”
เจียงชูหนิงยิ้มพลางพยักหน้า
“ใช่ ๆ เธอพูดถูก”
เห็นท่าทีเช่นนั้น หลิ่วอวิ้นก็ยิ่งร้อนใจ
“ตราบใดที่ฉันยังอยู่ เขาไม่มีทางฉวยโอกาสจากเธอได้แม้แต่นิดเดียว”
เจียงชูหนิงยิ่งจนใจ
หลิ่วอวิ้นขยับเข้ามาใกล้ แล้วถามเสียงเบา “เธอให้เขาไปหรือยัง?”
สีหน้าของเธอดูจริงจังมาก
เจียงชูหนิงมองอย่างสงสัย “ให้อะไรเหรอ?”
หลิ่วอวิ้นพูดอย่างไม่พอใจ “อย่ามาทำเป็นไม่รู้สิ เธอคิดว่าฉันหมายถึงอะไรล่ะ”
เจียงชูหนิงพลันเข้าใจ หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
“ฉันบอกเธอแล้วไง นั่นเพื่อนสนิทฉัน เธอพูดเหลวไหลอะไรเนี่ย?”