หลินเซียวมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนกดรับสาย
เสียงใสกังวานราวกระดิ่งเงินดังขึ้น “กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่า”
น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างเหลือล้น
หลินเซียวตอบพร้อมรอยยิ้ม “เพิ่งเสร็จพอดี มีอะไรหรือ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวพูดด้วยรอยยิ้ม “ก็ต้องขอบคุณนายสิ ตอนนี้นายเป็นผู้มีพระคุณของฉันแล้วนะ พอได้เจอนาย ไม่เพียงได้ขึ้นเงินเดือนอีกสองหมื่นหยวน ยังได้เป็นผู้จัดการชั้นอีกด้วย”
หลินเซียวส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ตำแหน่งผู้จัดการชั้นคงไม่อยู่ในสายตาเธอหรอกมั้ง”
เมื่อก่อนซูเมี้ยวเมี้ยวเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ตัวจริง
“ทำไมจะไม่อยู่ในสายตาล่ะ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวพูดเสียงแผ่ว “ตอนนี้ฉันไม่ใช่คุณหนูคนเดิมแล้ว แค่ได้โบนัสหมื่นหยวนก็ทำเอาฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนแล้ว เงินเดือนพื้นฐานของผู้จัดการชั้นสูงกว่าของฉันตั้งหกพันหยวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหลังได้เลื่อนตำแหน่งเลย ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะขอบคุณนายยังไงดี”
ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลินเซียวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “อืม... งั้นหาโอกาสเลี้ยงข้าวฉันอีกสักมื้อก็แล้วกัน”
ซูเมี้ยวเมี้ยวแย้งทันที “ไม่ได้หรอก เลี้ยงข้าวมื้อเดียวตอบแทนไม่พอ วันนี้ฉันนัดเพื่อนสนิทไว้แล้ว เอาเป็นพรุ่งนี้นะ ถ้านายว่าง พรุ่งนี้ฉันจะไปหานาย”
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้”
เมื่อตกลงนัดหมายกันเรียบร้อย ทั้งคู่ก็วางสาย