“หลี่จวิน! นายกล้าดีนักนะ ลูกค้าคนสำคัญของฉัน นายยังกล้าไล่ออกไปอีกหรือ? จะไล่ฉันออกไปด้วยไหมล่ะ! หรือจะให้ฉันยกตำแหน่งเจ้าของร้านให้นายเลยดีไหม!”
เขาถลึงตามอง ตวาดเสียงต่ำ
หลี่จวินตกใจจนขาอ่อน มุมปากกระตุกเกร็ง
“เจ้าของร้าน ผม... ผมไม่รู้ครับ ผม... ผมไม่ทราบจริง ๆ ว่าท่านเป็นลูกค้าคนสำคัญของคุณ”
เขาแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
หวังหยงคังเป็นผู้นำแห่งวงการเครื่องประดับทั่วกรุงปักกิ่ง มีเส้นสายกว้างขวาง การล่วงเกินเขาไม่ได้หมายถึงแค่ตกงานเท่านั้น
หวังน่าก้มหน้าตัวสั่นไม่หยุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หวังหยงคังหรี่ตา
“ไม่รู้? ไม่รู้แล้วเอามาเป็นข้ออ้างได้หรือไง! ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร ยังกล้าปฏิเสธไม่รับทองคำของเขาอีก ใครสอนให้ทำแบบนี้!”
เขาโกรธจัด ยกมือตบเข้าให้อย่างแรง
“โอ๊ย!”
หลี่จวินร้องโอดครวญอีกครั้ง เดิมทีก็ขาอ่อนอยู่แล้ว คราวนี้ยืนไม่ไหวอีกต่อไป จึงทรุดลงนั่งกับพื้น
“เจ้าของร้าน ผม...”
หวังหยงคังยกมือชี้หน้า ตวาดด้วยความโกรธ “ยังไม่รีบขอโทษอีก!”
หลี่จวินไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันไปทางหลินเซียวแล้วกล่าวอย่างน่าสงสาร “ขอโทษครับคุณ ผม... ผมมีตาหามีแววไม่ ขอโทษครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของผม!”
หลินเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “มาขอโทษฉันทำไม? ยังไม่รู้อีกหรือว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร?”
หลี่จวินไหวพริบดี รีบเข้าใจทันที
“เมี้ยวเมี้ยว ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน เห็นแก่ที่ปกติฉันก็ดูแลเธออยู่บ้าง ให้อภัยฉันเถอะนะ เมี้ยวเมี้ยว”