ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคน แต่กลับไม่มีใครกล้าเชื่อ
น้ำแข็งบนใบหน้าของเจียงชูหนิงละลายไปแล้วเช่นกัน เธอมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของหลิวเฉินกวงก็เริ่มผิดปกติ ส่วนหวังไห่คุนกลับยิ่งตื่นเต้น กำหมัดแน่นจนมือสั่น
“เป็นยังไงบ้าง? ทำไมดูนานขนาดนั้น?”
เขาอดเร่งไม่ได้
เสี่ยวหลี่เงยหน้าขึ้น สีหน้าซับซ้อน
“ประธานหวัง โสมต้นนี้... เป็น... ของจริงค่ะ”
ประโยคสั่นเครือนั้นทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างรู้สึกราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัวพร้อมกัน
ของจริง!
โสมต้นนี้... ของจริง!
หลิวเฉินกวงเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
เป็นไปได้ยังไง!
ร่างอรชรของเจียงชูหนิงสั่นสะท้าน ความรู้สึกชาวาบแล่นจากแผ่นหลังไปทั่วร่างในพริบตา
สายตาตื่นตะลึงของเธอหันไปจับจ้องใบหน้าหลินเซียวอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวเงยหน้าสบตาเจียงชูหนิงแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมา ในใจมีแต่ความผิดหวังที่ยากจะบรรยาย
เจียงชูหนิงเพิ่งได้สติราวกับตื่นจากฝัน
เมื่อครู่...
เธอกัดฟันเบา ๆ นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกละอายใจ แววตาก็พลันซับซ้อนขึ้น
“จริงหรือ?”
ร่างใหญ่ของหวังไห่คุนสั่นสะท้าน
เขายกมือขึ้นอย่างเก้อเขิน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“นี่... จริงหรือ? ของจริงจริง ๆ!”
เขาตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรดี
เสี่ยวหลี่พลิกดูอย่างละเอียดแล้วกล่าวว่า “ดูจากอายุแล้ว น่าจะอย่างน้อยแปดหรือเก้าร้อยปี เผลอ ๆ อาจเป็นโสมพันปีเลยค่ะ”