หลินเซียวสบตาเขา พลางยิ้มกล่าวว่า “แน่นอนว่ามีสิครับ ตอนนี้ถ้าไม่เอาของติดมือมาบ้าง ผมจะกล้ามาหาพี่ได้ยังไง เกิดทำให้พี่ผิดหวังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ?”
ดวงตาของหวังหยงคังพลันเป็นประกายขึ้นมา
“ดีเลย ดีเลย งั้น... รีบเอาออกมาเร็วเข้า ฉันรอฉากนี้มาหลายวันแล้ว!”
เขาถูมืออย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“วางไว้ข้างนอกครับ พี่รอผมก่อน”
เขาลุกออกจากห้องทำงาน แล้วรีบไปยังมุมบันได
บริเวณนี้ไม่มีคนและไม่มีกล้องวงจรปิด
เขาเข้าไปในมิติอย่างรวดเร็ว หิ้วถุงผ้าใบนั้นออกมา ก่อนกลับเข้าไปในห้องทำงาน
“มาแล้วครับพี่”
หลินเซียววางถุงผ้าลงบนโต๊ะชาอย่างยิ้มแย้ม
“โอ๊ย ๆ น้องชาย เบามือหน่อยสิ ข้างในมีแต่ของล้ำค่าทั้งนั้นนะ!”
หวังหยงคังลุกพรวดด้วยความเสียดาย เอ่ยอย่างร้อนใจ
ท่าทางราวกับของล้ำค่าข้างในเป็นของเขาเอง
หลินเซียวส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้ครับ ระวังหน่อย”
เขาค่อย ๆ เทของทั้งหมดในถุงผ้าออกมา ทองคำและหยกหลากหลายชิ้นทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้า
หวังหยงคังขยับเข้าไปใกล้ จ้องมองไม่วางตา พอเห็นของข้างในก็หายใจถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“น้องชาย คราวนี้... เยอะขนาดนี้เลยหรือ รู้จักนายถือเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตฉันจริง ๆ!”
เขาพลางทอดถอนใจ พลางหยิบเครื่องประดับหยกขึ้นมาหลายชิ้น
หลินเซียวเอนหลังพิงโซฟา จิบชาแล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “พี่ค่อย ๆ ดูได้เลยครับ ผมไม่รีบ”