ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงต่ำว่า “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ลู่อวี่เงยหน้าขึ้นมา สีหน้ายังคงตื่นตระหนกไม่หาย
“พ่อครับ พวกเขา... ตายไปแล้วหรือเปล่า”
เขาถามอย่างระมัดระวัง
จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังถูกความหวาดกลัวที่มีต่อหลินเซียวครอบงำ
ลู่อ้าวเฟิงจ้องเขาอย่างเย็นชา ก่อนตวาดเสียงต่ำ “พูดจาเหลวไหลอะไร นั่นเป็นองครักษ์ชั้นสูงของตระกูลเรา ฝีมือขั้นสามเชียวนะ!”
ลู่อวี่อ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไร
หลงหมิงหย่วนก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
หึ!
ลู่อ้าวเฟิงแค่นเสียง ก่อนกล่าวว่า “ช่างเถอะ รอให้พวกเขากลับมาเองก่อน แล้วค่อยพูดเรื่องของแก”
เขานั่งลง แววตาคมกริบ บรรยากาศเคร่งขรึมแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องรับแขก
ลู่อวี่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะมีคนอยู่เยอะเกินไป
ลู่อ้าวเฟิงกล่าวเสียงเย็นชา “ถ้าฉันไม่ส่งคนไปจับตาดูแก วันนี้แกคงตายอยู่ที่สนามกอล์ฟนั่นแล้ว รู้ไหมว่าแกไปก่อเรื่องอะไรไว้ข้างนอก”
สายตาเฉียบคม ท่าทางกดดันผู้คน
คนอื่น ๆ ต่างมองลู่อวี่ด้วยสีหน้าผิดหวัง
ลู่อวี่เพิ่งเข้าใจ เขามีสีหน้าขมขื่นเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “ผม... ผมไม่ได้ก่อเรื่องนะครับพ่อ เป็นคนอื่นมาหาเรื่องผมก่อน”
ลู่อ้าวเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
“ไอ้หมอนั่นเป็นใคร เบื่อชีวิตแล้วหรือไง ถึงกล้าลงมือกับคุณชายตระกูลลู่ เป็นลูกชายบ้านไหนกัน”
เขาเปลี่ยนเรื่องแล้วซักถาม
มุมปากลู่อวี่กระตุกเล็กน้อย
“มะ... ไม่ใช่คนจากตระกูลใหญ่ ไม่มีภูมิหลังอะไรครับ”