หวังต้าเฉิงกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ๆ ถ้ามีเคราะห์กรรม คุณชายหลิวก็ช่วยผมได้อยู่แล้ว อีกอย่าง กลุ่มชูเจี้ยนของผู้จัดการเจียงก็ใกล้จะล้มละลายแล้ว ใครจะมาแก้แค้นผมล่ะ จริงไหม?”
ฟันเหลืองอร่ามยังคงเผยออกมาให้เห็น เขาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ไม่ได้รู้สึกว่าการทรยศเป็นเรื่องใหญ่เลยแม้แต่น้อย
ใบหน้างามของหลิ่วอวิ้นฉายแววเย็นชา
“คุณจำฉันไม่ได้หรือไง?”
เธอจ้องเขาด้วยแววรังเกียจ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
หวังต้าเฉิงกวาดตามองเธออย่างชื่นชม พลางยิ้มกล่าวว่า “คนสวย คุณเป็นใครเหรอ? หุ่นดีเป็นบ้าเลย อยากทำความรู้จักกับผมไหม?”
ใบหน้างามของหลิ่วอวิ้นเย็นเยียบลงทันที
“ฉันคือ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เจียงชูหนิงก็ยกมือห้ามไว้ พร้อมส่ายหน้าเบา ๆ ให้เธอ
หลิ่วอวิ้นสูดหายใจลึก ทำได้เพียงกดความโกรธในใจเอาไว้
หลิวเฉินกวงพิจารณาหลิ่วอวิ้นอย่างครุ่นคิด เขารู้สึกคุ้นหน้าอยู่ลาง ๆ แต่กลับนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร
ทว่าเวลานี้เขาไม่มีใจจะคิดเรื่องอื่นแล้ว
ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไป
ในที่สุดก็ได้แก้แค้น!
เขาหยิบเอกสารออกมาโยนลงบนโต๊ะ ยิ้มกล่าวว่า “ผู้จัดการเจียง ลองดูสิ นี่คือสัญญาที่เพิ่งเซ็นกับกิจการเหมืองแร่ต้าเฉิง ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป สิทธิ์บริหารกิจการเหมืองแร่ต้าเฉิงอยู่ในมือกลุ่มหลิวของเราแล้ว”
“เอ้า บอกฉันมาสิว่าตอนนี้รู้สึกยังไง อยากร้องไห้ไหม?”
สีหน้าเยาะเย้ยของเขาเด่นชัดถึงขีดสุด ในใจก็สะใจจนแทบทนไม่ไหว