เสียงตะโกนเยาะเย้ยของเขาดังขึ้น
หลินเซียวขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
สุดท้ายก็ถูกจับตัวมาแล้วงั้นหรือ?
เมื่อหลงเทียนเฉิงกับคนตระกูลหลงเห็นเช่นนั้น หัวใจก็จมดิ่งลงไปทันที พวกเขาถอนหายใจหนัก ๆ
ลู่ยี่เหลือบมองตำแหน่งรถยนต์อีกครั้ง
ประตูรถเปิดออก
เจียงชูหนิงก้าวลงมาจากรถ
ก้อนหินหนักอึ้งในใจของเขาตกลงสู่พื้นในที่สุด เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมแล้วกล่าวว่า “หลินเซียว ยังคิดจะขัดขืนอีกไหม? ผู้หญิงของนายอยู่ในมือฉันแล้ว! รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
ครั้งนี้เขามั่นใจเต็มเปี่ยม
หลินเซียวจับตาดูอยู่เช่นกัน เมื่อเห็นเจียงชูหนิงลงจากรถ หัวใจของเขาก็จมดิ่งลงไป
เสียงตะโกนอวดดีของลู่ยี่ดังขึ้นอีกครั้ง “จำไว้ นี่คือจุดจบของคนที่กล้าต่อต้านตระกูลลู่ของเรา!”
หลินเซียวไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ขณะที่กำลังลังเลไม่ตกลงอยู่นั้น...
ปัง! ปัง!
ทันใดนั้น เสียงปืนสองนัดที่ฟังดูแปลกประหลาดก็ดังขึ้น
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย งุนงงไปชั่วขณะ
เกิดอะไรขึ้น?
สีหน้าอวดดีของลู่ยี่แข็งค้างไปในฉับพลัน เขาเห็นชัดเจนว่าชายสองคนที่ถือปืนอยู่ข้างกายยืดตัวตรง ก่อนจะล้มลงกับพื้น
เขามึนงงไปหมด
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง แววตาพลันเปล่งประกายยินดีขึ้นมา
เขากับลู่ยี่หันกลับไปพร้อมกัน
คนที่ลงจากรถคือเจียงชูหนิงจริง ๆ นอกจากเจียงชูหนิงแล้ว ยังมีหลิ่วอวิ้นด้วย ทว่าทั้งสองไม่ได้ถูกใครคุมตัวอยู่ กลับเดินเคียงข้างกันเข้ามา!