หลินเซียวมองข้อความตอบกลับนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดใจและทรมานไม่น้อย
แม้จะซาบซึ้งใจ แต่สิ่งที่เขากังวลก็เป็นเรื่องนี้พอดี
ปรมาจารย์หลิน: เมี้ยวเมี้ยว ที่ฉันพยายามอยู่ห่างจากเธอก็เพราะไม่อยากให้เธอเข้ามาพัวพัน รอให้ฉันรอดชีวิตก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เขาตอบกลับอย่างจริงจัง พร้อมกำชับเธอ
เมื่อซูเมี้ยวเมี้ยวเห็นข้อความนี้ หัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็พลันสงบลง ใบหน้างดงามราวเทพธิดาปรากฏรอยยิ้มชวนหลงใหลขึ้นมาทันที
ก่อนหน้านี้เธอยังไม่แน่ใจ แต่คำตอบนี้ทำให้เธอมั่นใจแล้ว
เธอคลี่ยิ้มแล้วเริ่มพิมพ์ตอบ
เหมียวเหมียว: ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง ไม่ก่อเรื่องด้วย แต่ถ้าคุณตาย ฉันจะช่วยแก้แค้นให้ แล้วฉันก็จะตามไปอยู่เป็นเพื่อนคุณด้วย
ส่งข้อความเสร็จ ซูเมี้ยวเมี้ยวก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง
ความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวันพลันมลายหายไป เธอมีความสุขและตื่นเต้นจนบรรยายไม่ถูก
ที่แท้หลินเซียวเป็นห่วงเธอจริง ๆ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ รอยยิ้มชวนหลงใหลก็ผลิบานบนใบหน้าอีกครั้ง
หลินเซียวขมวดคิ้ว
ปรมาจารย์หลิน: ฟังฉัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม
ซูเมี้ยวเมี้ยวอมยิ้ม
เหมียวเหมียว: ฉันเชื่อฟังคุณอยู่นี่นา คุณไม่ให้ฉันไปหาก็ไม่ได้ไปหาจริง ๆ ฉันเป็นเด็กดีแค่ไหนล่ะ แต่ถ้าคุณตายแล้ว ฉันจะเชื่อฟังคุณได้ยังไง? ฉันก็ต้องฟังตัวเอง ฟังเสียงหัวใจตัวเองสิ
จากข้อความที่ส่งมา หลินเซียวสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความมุ่งมั่นของซูเมี้ยวเมี้ยว