เป็นข้อความจากซูเมี้ยวเมี้ยวที่ส่งมาทางแชต
「พักหรือยัง?」
หลินเซียวเห็นข้อความแล้วมุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาพิงหัวเตียงแล้วเริ่มคุยเล่นกับเธอ
ผ่านไป 20 นาที ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงได้เข้านอน
หลินเซียววางโทรศัพท์ลง หาวออกมาครั้งหนึ่ง แล้วถึงนึกเรื่องฉู่เหยาเหยาได้
เขาใช้จิตหยั่งสำรวจ พื้นที่สีน้ำเงินยังคงเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง
ยังไม่ปลอดภัยอีกหรือ?
เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าฉู่เหยาเหยากำลังเผชิญกับอะไรอยู่
สัตว์อสูรน่ากลัวแค่ไหนกัน?
ขณะที่ครุ่นคิด จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
เขาไม่มีโอกาสไปยังโลกของฉู่เหยาเหยาหรือ?
ก่อนหน้านี้เขาเคยลองแล้ว แต่ทุกครั้งที่จิตใจขยับวูบหนึ่ง ก็จะกลับมาที่ห้องของตัวเอง ไม่รู้ว่าต่อไปจะทำได้หรือเปล่า
ฉู่เหยาเหยาไม่พูด เขาจึงไม่ได้ไปรบกวน
ถ้าถึงคราวเป็นตายจริง ๆ ฉู่เหยาเหยาคงพาฉู่ซือซือเข้ามาในพื้นที่ของแหวนแน่นอน
เขาสลัดความคิดออก ลุกขึ้นเดินไปยังห้องนั่งเล่น
ในห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ไม่เห็นเงากระต่ายเลยสักนิด อาหารแมวก็ยังอยู่ครบทุกเม็ด
ไม่กินหรือ?
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเรียกเสียงเบา “กระต่าย กระต่าย?”
ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
ไม่กินแล้วจะทำยังไง?
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนของเจียงชูหนิง
ทว่าเขาที่กำลังจดจ่อกับการตามหา ไม่ทันสังเกตเลยว่ากล้องวงจรปิดตรงมุมห้องกำลังกะพริบแสงอยู่