นางมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย สีหน้าดูน่าเอ็นดู ทว่ายังคงไม่อาจดึงสติกลับมาจากความตื่นตะลึงได้
แม้พิษจะยังไม่ถูกถอนจนหมด แต่ก็ถูกควบคุมไว้ได้จริง ๆ อย่างน้อยก็ยื้อเวลาออกไป
เช่นนี้แล้ว การมีชีวิตอยู่ต่ออีกหนึ่งเดือนย่อมไม่ใช่ปัญหา!
“คุณ...ทำได้ยังไง?”
ผ่านไปครู่ใหญ่ อวิ๋นเยว่ถึงเอ่ยถามอย่างตกตะลึง
หลินเซียวหัวเราะพลางตอบว่า “ก็ไปหาคนถอนพิษ แล้วปรุงยาถอนพิษไง”
นี่...
คำตอบเพียงประโยคเดียวทำให้อวิ๋นเยว่จมอยู่ในความสับสนอย่างสิ้นเชิง
นางลองขยับตัวนั่งให้ตรง กำหมัดแน่นแล้วโคจรปราณ ทุกอย่างกลับเป็นปกติ ไม่มีสิ่งใดติดขัด เพียงแต่พิษยังตกค้างอยู่ในร่างกาย
นางหยิกตัวเองทีหนึ่ง
เจ็บ ไม่ใช่ความฝัน
ไม่นาน สายตาตื่นตะลึงก็หันกลับไปยังหลินเซียวอีกครั้ง ก่อนหน้านี้นางเตรียมใจรับความตายไว้แล้วแท้ ๆ ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ก็รอดชีวิตมาได้อย่างเหนือความคาดหมาย!
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เมื่อกี้ผมก็แค่ร้อนใจ เลยไม่มีทางเลือกอื่น หวังว่าคุณจะไม่ถือสานะ”
คราวนี้อวิ๋นเยว่ถึงนึกขึ้นได้ว่าตนถูกเห็นเรือนร่างจนหมดเปลือย
ไม่ใช่แค่ถูกเห็นจนหมด ยังถูก...จูบอีกด้วย
นางเบนสายตาไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นนักบุญหญิง แต่เมื่อต้องเผชิญเรื่องระหว่างชายหญิงเช่นนี้ นางก็ยังอดรู้สึกอับอายไม่ได้
“อืม”
นางขานรับ
อารมณ์ซับซ้อนพลุ่งพล่านอยู่ในใจ แต่ถึงอย่างไรผลลัพธ์โดยรวมก็เป็นเรื่องน่ายินดี