หลิวเฉินกวงกลืนน้ำลาย
เขาพูดเสียงต่ำว่า “เจียงชูหนิง เธอไม่กลัวหรือว่ากลุ่มหลิวจะลงมือกับกลุ่มชิงเฟิงของพวกเธอ!”
มุมปากของเจียงชูหนิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“กลัวเหรอ? ทำไมต้องกลัวด้วย? คุณลงมือกับคนของฉัน ต่อให้กลุ่มหลิวไม่ทำอะไร ฉันก็จะลงมือเอง”
เธอตอบด้วยแววตาเย็นชา
หลินเซียวมองดูด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวเฉินกวงก็พลันรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา เขาอ้าปาก แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
หลินเซียวถามยิ้ม ๆ ว่า “ผู้จัดการเจียง จะให้ซัดไหม?”
เจียงชูหนิงเงยหน้ามองหลินเซียว
“แน่นอนว่าต้องซัด”
หลินเซียวรอคำตอบนี้อยู่แล้ว
หลิวเฉินกวงเบิกตากว้างทันที เขาพูดเสียงต่ำว่า “เจียงชูหนิง! เธอ...”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ หมัดของหลินเซียวก็พุ่งขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
ปัง!
“อ๊าก!”
หลิวเฉินกวงส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด มือกุมใบหน้ากลิ้งไปกับพื้น เสียงคร่ำครวญดังไม่ขาดสาย
นี่มัน...
คนรอบข้างเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้างอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เอาจริงเหรอเนี่ย?
เจียงชูหนิงมองหลิวเฉินกวงที่กลิ้งไปมา มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเช่นกัน
เลือดไหลซึมออกมาตามซอกนิ้วของหลิวเฉินกวง
หลินเซียวก้มมองพลางยิ้ม “อ่อนแอชะมัด ฉันยังไม่สะใจเลย”
หลิวเฉินกวงฝืนความเจ็บปวด ลืมตาขึ้น สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
เขาจ้องมองอย่างอาฆาต