แต่มีดสั้นพุ่งออกไปกลางอากาศแล้ว ต่อให้พูดอะไรตอนนี้ก็สายเกินไป
หัวใจของเจียงชูหนิงแทบจะกระดอนขึ้นมาจุกถึงคอ
หลินเซียวเองก็ร้อนใจอย่างยิ่ง
ถึงจะไม่ชอบหลิ่วอวิ้น แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อย่างน้อยหลิ่วอวิ้นก็ยังเป็นพวกเดียวกัน
ทว่าระยะห่างไกลเกินไป!
เขาอยากพุ่งเข้าไปกดหลิ่วอวิ้นให้หมอบลงกับพื้น แต่กลับไม่ทันการณ์ จะหาอะไรมาใช้ขวางก็ไม่มีเวลาเหลือพอ!
ในยามคับขัน หลินเซียวไม่มีเวลาคิดอะไรให้มากความ
เขาเร่งโคจรปราณอย่างบ้าคลั่ง ร่างพุ่งวูบไปด้านหลังหลิ่วอวิ้นราวภูตพราย มือซ้ายยื่นออกไปฉับพลัน คว้าชายเสื้อด้านหลังของหลิ่วอวิ้นแล้วกระชากอย่างแรง
เขาอยู่ด้านหลังหลิ่วอวิ้น จึงผลักนางให้ล้มลงไม่ได้ ทำได้เพียงดึงนางถอยหลัง!
แต่ในชั่วขณะที่คว้าตัวหลิ่วอวิ้น มีดสั้นก็แทบจะปักเข้าใส่นางแล้ว สมองของหลิ่วอวิ้นขาวโพลน ไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
ที่สำคัญคือ หางตาของเขาเห็นยอดฝีมือขั้นสี่จากตระกูลหลิวแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางหยิบมีดสั้นอีกเล่มออกมา เตรียมขว้างซ้ำ!
หลินเซียวกัดฟันแน่น ขณะกระชากหลิ่วอวิ้น เขารีบยื่นมือขวาไปคว้าด้านหน้าของนาง
“อ๊ะ!”
หลิ่วอวิ้นร้องด้วยความตกใจ ร่างถอยไปด้านหลัง แต่สายตายังคงจับจ้องมีดสั้นที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด
นางรู้สึกว่ามีคนดึงตัว แต่ทิศทางของมีดไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
จบแล้ว
หัวใจของนางจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา นางไม่มีทางหลบได้