หลินเซียวพลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“เธอ...”
ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นอวิ๋นเยว่ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ดึงเสื้อผ้าของเขาอยู่พักใหญ่กว่าจะเข้าใจว่าต้องถอดอย่างไร
หลินเซียวรีบถาม “เธอ...จะทำอะไรน่ะ? คงไม่ได้จะทำให้ฉันเป็นขันทีหรอกนะ?”
มุมปากของอวิ๋นเยว่ยกขึ้น
“จะเป็นไปได้ยังไง? เก็บไว้ก่อน ยังมีประโยชน์อยู่”
ไม่นาน เธอก็ยืดตัวขึ้น ยกมือเรียวงามแล้วค่อย ๆ ถอดกระโปรงยาวของตัวเอง
หัวใจของหลินเซียวเริ่มเต้นเร็วขึ้น
“งั้นก็ดี แบบนี้ไม่นับเป็นการลงโทษแล้วสิ เป็นรางวัลมากกว่าใช่ไหม?” เขายิ้มพลางเอ่ย
แววตาของอวิ๋นเยว่พราวระยับ
“เป็นการลงโทษแน่นอน บทลงโทษก็คือ ห้ามขยับ”
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หลินเซียวถึงตื่นจากความฝัน
พอลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือยกแขนขึ้น
ขยับได้แล้ว?
อวิ๋นเยว่ที่อยู่ข้างกายหายไปแล้ว เหลือเพียงเขานอนอยู่บนเตียงใหญ่ตามลำพัง
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน...จิ๊
หลินเซียวลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวสองสามครั้ง แล้วสัมผัสถึงพลังของขั้นทะลวงเสวียนอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจแล้วก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างตื่นเต้น
ขั้นทะลวงเสวียนแล้ว!
ฉันก็ปล่อยปราณออกมานอกร่างได้แล้วเหรอ?
หลินเซียวนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้ากระตือรือร้น เขารีบโคจรปราณ ยกฝ่ามือขึ้นแล้วปล่อยพลังไปยังเพดาน
เป็นอย่างที่คิด...ปราณสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ กระแทกเพดานเข้าอย่างจัง
แม้ดูแล้วจะไม่ได้ทรงพลังนัก แต่หลินเซียวก็ยังตื่นเต้นไม่น้อย
คราวนี้สนุกแล้ว!
เขาลองเล่นอย่างเพลิดเพลิน ปล่อยปราณออกมาไม่หยุด และสัมผัสได้ชัดเจนว่าควบคุมการปล่อยปราณได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งยังทรงพลังขึ้นด้วย