มุมปากของหลินเซียวหยักยิ้มบาง ๆ เขารออย่างใจเย็น ไม่ได้รีบร้อนแม้แต่น้อย
ที่แวะมาครั้งนี้ก็เพราะอยากเห็นว่าหลิวซานเอ๋อร์จะมีปฏิกิริยาอย่างไร
ต่อไปยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลิวซานเอ๋อร์ ในเมื่อจะมอบหมายงานให้เขาทำ หลินเซียวก็ต้องมั่นใจว่าอีกฝ่ายภักดี
สิบวินาทีต่อมา หลิวซานเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้น
เขามองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง ก่อนถามว่า “คุณหลิน เรื่องตระกูลลู่...คุณมั่นใจแค่ไหนครับ?”
เขาจับตาดูสีหน้าของหลินเซียวอย่างใกล้ชิด คอยสังเกตท่าที
มุมปากหลินเซียวโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ลู่อวี่ต้องตาย ได้ยินว่าตระกูลลู่ยังมีลูกชายคนโตอีกคนใช่ไหม? คนนั้นก็ต้องตายเหมือนกัน”
เขาไม่ได้พูดมาก แค่สองประโยคก็เพียงพอแล้ว
หลิวซานเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความแน่วแน่ของหลินเซียว แม้จะไม่เข้าใจว่าหลินเซียวมีความแค้นอะไรกับตระกูลลู่ แต่เขาก็รู้สึกได้แล้วว่า คุณชายทั้งสองของตระกูลลู่ถูกตัดสินโทษประหารไปเรียบร้อย
แถมยังเหมือนจะลงมือทันทีด้วย
แม้ไม่รู้เบื้องลึกของหลินเซียว แต่ตอนนี้ในใจก็อดเกิดความเชื่อใจขึ้นมาไม่ได้
หางตาเขากระตุกเล็กน้อยหลายครั้ง ก่อนแววตาจะกลับมาแน่วแน่
“ได้ ผมเข้าใจแล้ว”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลินเซียวถามพร้อมรอยยิ้ม “เข้าใจอะไรแล้ว?”
ประกายวาววับพลันฉายขึ้นในดวงตาของหลิวซานเอ๋อร์
“ผมจะไปสืบความเคลื่อนไหวของลู่อวี่ทันที พอรู้เส้นทางแล้ว คืนนี้จะหารถไปดักเขาในจุดที่มีคนไม่พลุกพล่าน!”