หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ได้ เธอว่าอย่างไรก็อย่างนั้น”
ฉู่เหยาเหยาเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตา
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “อุปกรณ์พวกนี้น่าจะเป็นของดีทั้งนั้น ถ้าเธอไม่คืนให้ซือถูจิ้ง เขาจะผูกใจเจ็บเธอด้วยหรือเปล่า?”
ฉู่เหยาเหยาขรึมลงเล็กน้อย เม้มปากเบา ๆ
“ถึงคืนไป เขาก็ผูกใจเจ็บฉันอยู่ดี ยังไงฉันก็ฆ่าลูกน้องเขาไปตั้งหลายคน แม้เขาจะไม่พูดอะไรออกมาต่อหน้า แต่ถ้าไม่มีคำสั่งจากเขา ลูกน้องสองคนนั้นคงไม่กล้ามาหาเรื่องพวกเราขนาดนั้นหรอก”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ก็จริง ถ้าอย่างนั้นกำลังโดยรวมของซือถูจิ้งก็ด้อยกว่าจางเทียนกวงสินะ?”
เขาถาม
ฉู่เหยาเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “พูดยาก การปะทะครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าซือถูจิ้งเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกบีบจนลงมือกับฉัน แต่เรื่องสาเหตุพูดได้ไม่ชัด พวกเขาพัวพันกันหลายเรื่อง”
หลินเซียวเข้าใจขึ้นมา
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวหน่อย ในเมื่อซือถูจิ้งคิดจะทำแบบนี้แล้ว บางทีอาจมีครั้งต่อไปก็ได้” เขากำชับ
ฉู่เหยาเหยาคลี่ยิ้มมีเสน่ห์ “พี่หลินเซียวไม่ต้องห่วง ต่อให้เขาไม่ลงมือกับฉัน ฉันก็จะหาทางจัดการเขาอยู่ดี”
สิ้นเสียง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
หลินเซียวมองเธออย่างประหลาดใจ
ฉู่เหยาเหยาอธิบายว่า “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะหาทางรับมือกับสี่ขุมกำลังนี้ และหาทางเข้าไปแทนที่หนึ่งในพวกเขา!”