ฉู่เหยาเหยาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“ไม่ต้องหรอกครับ รุ่นพี่ คุณ...คุณให้มามากพอแล้ว ทรัพยากรพวกนี้ ต่อให้เอาภูเขาทองมาก็แลกไม่ได้”
เธอรู้สึกเหมือนได้รับความเมตตาเกินคาด
หลินเซียวยิ้ม
“เอาละ ตกลงตามนี้ ขาดอะไรก็เรียกฉัน ที่นี่ฉันไม่เคยขาดน้ำ”
ฉู่เหยาเหยากำหมัดเล็ก ๆ แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
……
โลกวันสิ้นโลก
ในเมืองที่กลายเป็นซากปรักหักพัง ไม่มีแสงสว่างให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงควันปืนและความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด
ใต้สะพาน ตะเกียงพลังงานแขวนอยู่ใต้ท้องสะพาน
คนสิบสองคนนอนกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ริมฝีปากแห้งผาก ใบหน้าอ่อนล้า ดูหมดสภาพอย่างยิ่ง
ในหมู่พวกเขา มีหญิงสาวร่างงามคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น หลับตาสนิท
ผมดำขลับรวบเป็นหางม้า หน้าม้าสองข้างช่วยขับใบหน้ารูปไข่ให้ได้สัดส่วน ผิวเนียนนุ่มขาวจนแสบตาเมื่ออยู่ใต้แสงตะเกียงพลังงาน เครื่องหน้าประณีตงดงามจนเกินบรรยาย
จะเรียกใบหน้าอันงดงามของเธอว่าสะคราญล่มเมืองก็ไม่เกินจริง
เธอสวมชุดต่อสู้สีดำ แม้จะเก่าและขาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจปิดบังรูปร่างงดงาม อกเป็นอก เอวเป็นเอว เซ็กซี่จนแทบระเบิด
วินาทีถัดมา เธอลืมตาขึ้น
เธอเพียงโบกมือเบา ๆ แก้วโลหะก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ภายในมีน้ำกระเพื่อมอยู่
เธอสูดหายใจลึก ก่อนจิบน้ำอย่างระมัดระวัง พลางตั้งใจสัมผัสรสชาติ ทว่ากลับพบว่าน้ำไม่มีรสผิดปกติแต่อย่างใด!
ไม่มีพิษหรือ?
ร่างงามของเธอสั่นเบา ๆ เมื่อนึกได้ว่าเมื่อครู่นี้ยังสงสัยหลินเซียวอยู่ เธอแทบอยากตบหน้าตัวเองสักฉาด!
“ซือซือ ซือซือ”
เธอรีบยื่นมือขาวผ่องไปเขย่าหญิงสาวที่นอนอยู่ข้าง ๆ เบา ๆ