แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมองไม่เห็นเขาล่ะ?
หลินเซียวเพ่งพินิจเธอ แม้จะมองใบหน้าไม่ชัด แต่สัดส่วนอันสมบูรณ์แบบของเธอก็ทำให้เขาตะลึง
หุ่นแบบนี้ เซ็กซี่เกินไปแล้วไหม?
แถมน้ำเสียงยังชวนใจละลาย ไม่ต้องสงสัยเลย เธอต้องเป็นสาวงามแน่นอน!
เขาสงบสติอารมณ์ลง
ในเมื่ออีกฝ่ายมองไม่เห็นเขา เขาก็ไม่มีอะไรต้องตื่นตระหนก
“พื้นที่ของคุณ แล้วทำไมผมถึงเข้ามาไม่ได้ล่ะ?” เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
หญิงสาวชะงักอยู่กับที่ แม้มองไม่เห็นสีหน้า แต่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าเธอกำลังตกตะลึง
ทันใดนั้น หญิงสาวก็มีท่าทีคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้
“แอปเปิลสองลูกก่อนหน้านี้... เป็นของคุณหรือคะ?” เธอถาม น้ำเสียงเจือความรู้สึกซับซ้อน
แอปเปิล?
หลินเซียวชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนทดลองแหวน เขานำแอปเปิลสองลูกเข้ามาด้วย และพวกมันก็หายไปจริง ๆ
“ใช่ ของผม”
คำตอบของเขาทำให้ท่าทีระแวดระวังของหญิงสาวผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แอปเปิลสองลูกนั้นช่วยชีวิตน้องสาวของเธอไว้!
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือคารวะไปยังความว่างเปล่า
“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน เพียงแต่... ที่นี่เป็นพื้นที่ในแหวนมิติของข้าจริง ๆ ข้า...ใช้มันมาหลายปีแล้ว”
ผู้อาวุโส?
หลินเซียวรู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เขาแสร้งทำท่าลึกลับ แล้วเอ่ยอย่างเนิบช้า “ไม่เป็นไร ในเมื่อใช้มาหลายปีแล้ว ก็ใช้ต่อไปเถอะ”
ไม่ใช่เพราะใจกว้าง แต่เขาก็ห้ามอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี
หญิงสาวสัมผัสได้ว่าหลินเซียวดูเหมือนไม่มีเจตนาร้าย
“ท่านผู้อาวุโส ข้า...น้องสาวของข้าขาดน้ำอย่างหนัก ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ข้าไม่รู้ว่าแอปเปิลสองลูกนั้นเป็นของท่าน จึงหยิบไปให้น้องกินก่อน ท่านวางใจได้ ข้าจะหาทางชดใช้แอปเปิลสองลูกนั้นให้ท่านอย่างแน่นอน”