เขายิ้มพลางกล่าว
วันนี้ตอนเที่ยงเขาตั้งใจไปเดินห้าง จุดประสงค์หลักก็เพื่อซื้อเสื้อผ้าให้อวิ๋นเยว่อีกสองชุด
อวิ๋นเยว่จำถุงบรรจุภัณฑ์นี้ได้แล้ว แววตาตื่นเต้นวาบผ่านส่วนลึกของดวงตาอย่างรวดเร็ว นางเงยหน้ามองหลินเซียว ก่อนจะเปิดถุงออก
ทันทีที่คลี่ชุดออก ดวงตาของอวิ๋นเยว่ก็สว่างขึ้นหลายส่วน
เป็นชุดกระโปรงยาวสีขาว ดูพลิ้วไหวราวกับเซียน แม้จะไม่ใช่แบบเดียวกับกระโปรงของนาง แต่ก็มีสไตล์คล้ายกัน ที่สำคัญคือชุดนี้ประณีตกว่าและสวยกว่า
“คุณ...”
นางมองหลินเซียว ใบหน้าเคร่งขรึมเผยความยินดีออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ยังพูดไม่ทันจบ นางก็หันไปมองกระโปรงอีกครั้ง
แม้สีหน้าบนใบหน้าจะไม่ชัดเจนนัก แต่หลินเซียวก็ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นนั้น
เขายิ้มถาม “ชอบไหม?”
อวิ๋นเยว่เงยหน้ามองหลินเซียว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ฉันประเมินคุณต่ำไป หันไปก่อน”
หลินเซียวชะงักไปนิดหนึ่ง มองนางอย่างตกตะลึง ก่อนจะหันหลังให้
“จะเปลี่ยนตรงนี้เลยเหรอ?”
อวิ๋นเยว่ไม่ได้ใส่ใจเลย เอ่ยว่า “ทำไม พอคุณออกไปแล้วก็จะมองไม่เห็นหรือไง?”
ระหว่างพูดก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้นเป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่านางเริ่มถอดเสื้อผ้าแล้ว
หลินเซียวทำหน้าอ่อนใจ “คุณนี่ไม่เห็นผมเป็นคนนอกจริง ๆ ด้วย”
อวิ๋นเยว่ได้ยินแล้วก็อยากหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
นางไม่ได้ตอบอะไร ใจจดจ่ออยู่กับกระโปรงตัวนี้ทั้งหมด
พอถอดชุดเดิมออกหมด อวิ๋นเยว่ก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาบ้าง โชคดีที่นางไม่กังวลว่าหลินเซียวจะแอบมอง จึงรีบสวมกระโปรงตัวใหม่