หลินเซียวมองหญิงสาวสองคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มให้ พลันรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจ
เอาเข้าจริง ก็ชวนอึดอัดอยู่เหมือนกัน
“นั่งคุยกันก่อนสิ เหมียวเหมียวจัดการงานเสร็จหรือยัง?” เขาเปลี่ยนเรื่องถาม
หญิงสาวทั้งสองจึงค่อย ๆ ปล่อยมือพร้อมกัน แล้วเดินมาทางนี้
หลินเซียวนั่งมองพวกเธอเงียบ ๆ
ปกติเขาคุ้นตากับภาพเจียงชูหนิงยืนอยู่กับหลิ่วอวิ้น พอเปลี่ยนมาเป็นภาพตรงหน้า ก็ให้ความรู้สึกแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
แม้จะแปลกตา แต่ก็ดูเพลินตาไม่น้อย
ตรงข้ามมีโซฟาอยู่เหมือนกัน แต่ซูเมี้ยวเมี้ยวกลับเดินตรงมาหาหลินเซียว เธอเยื้องย่างด้วยท่วงท่าทรงเสน่ห์ ก่อนนั่งลงข้างกายเขา
“ผู้จัดการเจียง เชิญนั่งค่ะ”
เธอยกมือเล็ก ๆ ชี้ไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ ยังคงหวานหยดย้อยชวนมอง มองไม่เห็นเค้าความเป็นศัตรูแม้แต่น้อย
เจียงชูหนิงเม้มปากยิ้ม ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ค่ะ”
เธอก้าวอย่างแช่มช้อย ตรงไปนั่งลงอีกด้านของหลินเซียว
หลินเซียวเห็นแล้วก็ได้แต่จนใจ
เดิมทีซูเมี้ยวเมี้ยวยังแอบสงสัยอยู่บ้าง แต่พอเห็นท่าทีของเจียงชูหนิง เธอก็มั่นใจขึ้นมาทันที
“เซียวเซียว ทำไมถึงมาล่ะ?”
เธอไม่ได้ใส่ใจอะไร รีบวางมือลงบนต้นขาของหลินเซียว แล้วหันมาถามพร้อมรอยยิ้มหวาน
เจียงชูหนิงมองมือเล็ก ๆ บนต้นขาของหลินเซียว แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลินเซียวก็คร้านจะคิดให้มาก ยิ้มแล้วบอกว่า “คืนนี้ค่อนข้างอันตราย ตระกูลลู่เริ่มร้อนใจแล้ว ผมกลัวว่าพวกเขาจะเล่นงานคุณ”