หลินเซียวถูกปิดปากเสียสนิท สีหน้าแข็งค้างฉับพลัน สมองว่างเปล่าไปหมด
ดวงตาคู่นั้นสดใสอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ลมหายใจร้อนผ่าวประสานกัน ซูเมี้ยวเมี้ยวเอนตัวเข้าหา ใช้สองมือกดไหล่ของหลินเซียวแน่น จุมพิตเขาอย่างหนักหน่วง
หลินเซียวสัมผัสได้ชัดเจนว่าหัวใจกำลังเต้นกระหน่ำ
เมื่อสบตากัน ซูเมี้ยวเมี้ยวก็รู้สึกเขินอาย รีบหลับตาลงแล้วจูบเขาแรง ๆ อีกครั้ง ก่อนจะนั่งตัวตรง
เธอหอบหายใจถี่ สายตาหลุกหลิก
“ฉัน...ฉันกลับก่อนนะ มีธุระ...มีธุระอะไรก็คุยกันทางแชตเถอะ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วย”
ซูเมี้ยวเมี้ยวไม่กล้ามองหลินเซียว หลังพูดจบอย่างลนลานก็รีบเปิดประตูลงจากรถ หันหลังวิ่งเข้าไปในลานบ้าน
แผ่นหลังชวนหลงใหลนั้นเผยให้เห็นความตื่นตระหนกอย่างชัดเจน
ไม่นาน เธอก็หายลับไปตรงประตูคฤหาสน์ แต่หลินเซียวยังคงไม่ได้สติอยู่นาน เขายังมองตามอย่างเหม่อลอย ความคิดสับสนวุ่นวาย กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ยังอบอวลอยู่ระหว่างริมฝีปาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงยิ้มพลางส่ายหน้า
ยัยเด็กคนนี้...
เขามองตามไปลึก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะขับรถจากไป
ในเวลาเดียวกัน ซูเมี้ยวเมี้ยวกลับเข้าห้องของตัวเองแล้ว เธอโผล่หน้าออกไปทางหน้าต่าง พอดีกับที่เห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูหายลับตรงหัวมุม
มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าแต้มรอยยิ้มชวนหลงใหล
“จูบกันง่าย ๆ แบบนี้ไปหรือเปล่านะ? ในทีวีเขาไม่เห็นแลกลิ้นกันเหรอ?”