ฉู่เหยาเหยากำลังเพลิดเพลินกับชัยชนะ พลางยิ้มกล่าวว่า “หนีไปแล้วค่ะ ฉันให้หลินเจาพวกเขาไล่ตามไปแล้ว ไม่ต้องห่วง รับรองว่าหนีไม่รอด รอบ ๆ นี้เป็นคนของเราทั้งนั้น~”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เลวเลย เหยาเหยาก็เริ่มมีบารมีแม่ทัพแล้ว ดีมาก”
เขาเอ่ยชม
ฉู่เหยาเหยาได้ยินคำชมจากหลินเซียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็เก็บไม่อยู่ เธอดีใจยิ่งกว่าตอนชนะศึกครั้งนี้เสียอีก
“พี่คะ งั้นฉันไปจัดการงานก่อนนะ ต้องเก็บกวาดสนามรบ แล้วยังต้องระวังอีกสองขุมกำลังด้วย พี่พักผ่อนเร็ว ๆ นะคะ”
เธอยิ้มหวาน
คำชมเมื่อครู่นี้ทำให้เธอพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“ได้ ไปเถอะ”
หลินเซียวไม่ได้พูดอะไรต่อ
ฉู่เหยาเหยาหันมามองหลินเซียวอีกครั้ง ก่อนจะวูบหายไป
หลินเซียวเองก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
เหยาเหยาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็เป็นผู้มีอำนาจมากที่สุดในเขตเมืองชั้นบนรองจากกองทัพรักษาเมืองแล้ว
ไม่รู้ว่าหลังจากยกระดับมิติแล้ว เหยาเหยาจะช่วยอะไรเขาได้บ้างหรือเปล่า
หลินเซียวไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาหันกลับเข้าไปในมิติสีเขียว แล้วนั่งลงบนเตียงเพื่อรอเงียบ ๆ
เวลาผ่านไป แต่ทางอวิ๋นเยว่กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
เขานอนอยู่ตรงนั้น ไม่นานก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ในเวลาเดียวกัน อวิ๋นเยว่ก็มาถึงด้านในสำนักเทียนหลัว ที่นี่เหล่าศิษย์เหลืออยู่ไม่มากจริง ๆ เธอสัมผัสได้ราง ๆ ว่ามีปราณทรงพลังแผ่ออกมาจากทางตำหนักเทียนหลัว จึงรู้ว่ามีคนเฝ้าอยู่ทางนั้น