ซูปิ่งหลงเบิกตากว้าง ทว่าได้แต่ยืนมองหมัดนั้นพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ถูกต่อยสักหมัดก็ไม่เท่าไร แต่ประเด็นคือ...กลุ่มบริษัทซูที่เขาเพิ่งทุ่มเทอย่างหนักจนรวบรวมกลับมาได้ กำลังจะสูญเสียไปอีกครั้ง
เฮ้อ
เขาหลับตาลง ถอนหายใจเงียบ ๆ ความขมขื่นในใจยากจะบรรยาย
แต่ในจังหวะที่หมัดกำลังจะกระแทกใบหน้า เงาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นข้างกาย
ซูปิ่งหลงยังไม่ทันได้มองให้ชัด...
“อ๊าก!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพลันดังขึ้นตรงหน้า แหลมโหยหวนอย่างยิ่ง
ทุกคนชะงักงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ซูปิ่งหลงตะลึงเล็กน้อย พอลืมตาขึ้นก็เห็นชายร่างกำยำตรงหน้ากระเด็นถอยหลัง เลือดกำเดาพุ่งกระฉูด สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เขาล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
คนรอบข้างต่างตกตะลึงและสับสน
มุมปากซูเมี้ยวเมี้ยวยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เมื่อมองแผ่นหลังคุ้นตาตรงหน้า ความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะเอื้อนเอ่ยก็พลันเอ่อท้นขึ้นในใจ
ดวงตาคู่งามของเธอเริ่มพราวระยับราวกับมีแสงดาว
แม่ซูก็มองด้วยความประหลาดใจเช่นกัน ใบหน้าปรากฏความยินดีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวมาจริง ๆ แต่...คนที่อยู่ตรงนี้คือจ้าวหม่านถังนะ
คนตระกูลจ้าวมากันหมดแล้ว!
แล้วหลินเซียว...
เธอทำได้เพียงร้อนใจ แต่ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย
ซูปิ่งหลงเงยหน้ามอง ก็เห็นหลินเซียวผู้มีสีหน้าเรียบเฉยยืนอยู่ข้างกาย
“นาย...”
ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ได้แต่รู้สึกสับสนอยู่บ้าง