/> ֳ7หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อ่อนปวกเปียกชะมัด ยังมีเรื่องที่ฉันไม่ได้พูดอีกนะ” เขากล่าวอย่างจนใจ
ซูเมี้ยวเมี้ยวได้ยินแล้วก็จนใจไม่แพ้กัน
โดนอัดจนเป็นสภาพนี้ ใครจะไม่สลบไปบ้างล่ะ...
หลินเซียวส่ายหัว ก่อนก้มลงล้วงโทรศัพท์กับเงินปึกหนึ่งออกมาจากอกของจ้าวจวิ้น
เขาหยิบเงินหนึ่งหมื่นหยวนวางลงบนโต๊ะชา แล้วเปิดโทรศัพท์
ต้องใช้ลายนิ้วมือ
หลินเซียวจับนิ้วของจ้าวจวิ้นมาลองทีละนิ้ว สุดท้ายก็พบอย่างพูดไม่ออกว่านิ้วกลางต่างหากที่ใช้ปลดล็อก
ช่างแตกต่างจากชาวบ้านจริง ๆ
หลินเซียวเปิดดูประวัติการโทร แล้วพบชื่อ ‘พ่อแท้ ๆ’
“พ่อแท้ ๆ? แล้วมีพ่อไม่แท้ด้วยหรือไง?”
เขากดโทรออก
ซูเมี้ยวเมี้ยวยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสงสัย ไม่รู้ว่าหลินเซียวคิดจะทำอะไร
โทรศัพท์เชื่อมต่อ
“มีอะไร? จะเอาเงินอีกแล้วเหรอ? บอกแล้วไงว่าไม่มี อยากไปขอใครก็ไปขอเอาเอง!”
เสียงหงุดหงิดดังมาจากปลายสาย
หลินเซียวหัวเราะ “คุณเป็นพ่อของจ้าวจวิ้นใช่ไหม?”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่
“คุณเป็นใคร?”
หลินเซียวหัวเราะพลางตอบ “ลูกชายคุณโดนคนซ้อม ตอนนี้อยู่ที่เคทีวีฮวาไห่ เหมือนจะไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา ตอนนี้สลบไปแล้ว คุณจะมารับเขาหน่อยไหม?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มปากยิ้ม
ร้ายจริง!
จ้าวหวยหมินผุดลุกขึ้นทันที
“อะไรนะ? สลบไปแล้วเหรอ? ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้! รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?”
หลินเซียวหัวเราะแล้วตอบ “รู้สิ อีกฝ่ายยังฝากบอกด้วยว่าให้ลูกชายคุณทำตัวดี ๆ ต่อไป คราวนี้แค่แขนขาหัก คราวหน้าคงไม่รอดแล้ว ฝากไปบอกลูกชายคุณด้วยนะ”