สิ้นเสียง คนร่างกำยำกลุ่มนั้นก็พุ่งเข้าใส่หลินเซียวอย่างอดใจรอไม่ไหว
ดวงตางามของซูเมี้ยวเมี้ยวฉายประกายวูบวาบ เธอทำตามที่หลินเซียวบอก ไปยืนเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมหนึ่งเพื่อสังเกตการณ์
จ้าวจวิ้นกอดอก ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม
คนร่างกำยำกลุ่มนั้นราวกับถูกฉีดเลือดไก่ ต่างชูหมัดขึ้นเหวี่ยงใส่ศีรษะหลินเซียว
หลินเซียวสูดหายใจลึก ก่อนปล่อยหมัดตรงออกไป
กร๊อบ!
ทันทีที่หมัดกระแทก เสียงกระดูกแตกก็ดังขึ้น ชายร่างกำยำคนนั้นถูกอัดจนหน้าอกยุบลงไป
“พรวด!”
เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดตามมา
เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องโหยหวน พอร่างกระเด็นถอยไปก็หมดสติไปแล้ว
“อ๊าก!!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมขึ้นจากด้านหลังเขา
คนเพียงคนเดียวซัดคนที่อยู่ด้านหลังล้มระเนระนาด สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
คนที่อยู่ข้าง ๆ พุ่งเข้ามาอีก
หลินเซียวมองหมัดของตัวเองด้วยความยินดีสุดขีด
ดูท่าเขายังลงมือหนักเกินไปไม่ได้สินะ
ชั่วขณะที่เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายตื่นเต้น
เข้ามาเลย!
เขาออกแรงถีบพื้น กระโจนขึ้นกลางอากาศ ก่อนตวัดขาเตะออกไป
เพียะ ๆ ๆ!
เตะติดต่อกันสามครั้ง ชายร่างกำยำสามคนหมุนคว้างอยู่กับที่ ก่อนคว่ำหน้าลงกับพื้น
การลงมือเพียงสองครั้งทำให้คนร่างกำยำที่เหลือมึนงงไปหมด สีหน้าของแต่ละคนเผยความหวาดกลัว
หลินเซียวไม่ทันคิดอะไรมากก็พุ่งตรงเข้ามาแล้ว
ท่าทางของเขาราวกับมังกรวารีทะยานลงสู่ทะเล ร่างเคลื่อนผ่านฝูงชนไปมา ทุกแห่งที่เขาผ่านมีแต่เสียงร้องโหยหวน