พอได้ยินคำพูดนั้น หลินเซียวก็เผยสีหน้าตกตะลึง
นอนหรือ? อืม...
เขาจนปัญญาอยู่บ้าง คำพูดนี้พอออกจากปากฉู่เหยาเหยาแล้วฟังชวนกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก
หลินเซียวถามช้า ๆ ว่า “แผนอะไรหรือ?”
ฉู่เหยาเหยาจึงค่อย ๆ อธิบายอย่างใจเย็น
หลินเซียวฟังเงียบ ๆ
ซือถูจิ้งรู้แล้วว่าฉู่เหยาเหยากำลังทำธุรกิจยา จึงอิจฉาจนตาร้อน อยากกำจัดฉู่เหยาเหยาที่เป็นภัยคุกคาม แล้วก็คิดจะฮุบกิจการยาของเธอด้วย สุดท้าย...ยังอยากนอนกับฉู่เหยาเหยาอีก
ส่วนแผนการนั้นคืออ้างเรื่องขอโทษเพื่อเชิญฉู่เหยาเหยาไปเลี้ยง แล้วหาทางควบคุมตัวเธอไว้
“ก็ประมาณนี้แหละ ส่งคนมาชวนแล้วด้วย ท่าทางสุภาพมาก บอกให้ฉันไปงานเลี้ยงพรุ่งนี้ตอนกลางคืน คงคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลยสินะ”
เธอพูดอย่างขุ่นเคือง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
อยากฆ่าเธอยังพอเข้าใจได้ แต่คิดจะนอนกับเธอนี่ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด
หลินเซียวรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเธอ เขายิ้มขื่นพลางส่ายหน้า
“เธอคิดจะทำยังไง?” เขาถามโดยยังไม่รีบร้อนวิเคราะห์
ฉู่เหยาเหยาตอบอย่างว่าง่ายว่า “ฉันว่าจะให้หยางหลงช่วยสืบดูหน่อย ว่าซือถูจิ้งเตรียมการไว้ยังไง แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปหรือเปล่า ถ้าไป ยังไงก็ต้องปะทะกันแน่”
หลินเซียวเงยหน้าขึ้น มองเธออย่างสงสัย
“สู้ไหวหรือ?”
เขาถาม
แม้จะรู้ว่าตอนนี้ฉู่เหยาเหยามีลูกน้องเป็นกองกำลังนับร้อยคนแล้ว แต่เธอไม่รู้เลยว่าซือถูจิ้งมีอิทธิพลแค่ไหน กระทั่งมีลูกน้องอยู่เท่าไรก็ยังไม่รู้