หึ!
หลิวเฉินกวงหัวเราะเยาะออกมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างถึงที่สุด
“ไอ้หนู นี่มันหัวไชเท้าแห้งหรือไง ใหญ่ขนาดนี้เชียว?” เขาหัวเราะอย่างอำมหิต
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างต่างก็ทำหน้าเอือมระอา
ของปลอมชิ้นนี้... ทำกันส่ง ๆ เกินไปหน่อยไหม?
แค่วางไว้ตรงนั้นก็ดูใหญ่กว่าโสมของหลิวเฉินกวงเกือบครึ่งแล้ว
เจียงชูหนิงมองมันด้วยความคาดหวัง แต่พอเห็นขนาดแล้ว หัวใจก็เย็นวาบลงอย่างสิ้นเชิง
ทำไม? หลินเซียวทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?
เธอไม่เข้าใจเลย!
เมื่อหวังไห่คุนเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็แข็งค้างไป ก่อนจะหม่นคล้ำลงทันที
หลินเซียวสังเกตเห็น แต่กลับไม่รีบร้อน
เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเสี่ยวหลี่มองมาทางเขาด้วยสีหน้าเอือมระอา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ยืนงงทำไมล่ะ ตรวจดูสิ”
หลินเซียวพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เสี่ยวหลี่ถามเสียงเรียบ “ยังจำเป็นต้องตรวจอีกหรือ? เคยเห็นโสมใหญ่ขนาดนี้ไหม?”
ประโยคเดียวก็อธิบายทุกอย่างได้แล้ว
ชิ!
คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ต่างทำหน้าเอือมระอา สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ที่แท้ก็แกล้งทำเป็นรู้เรื่อง!
แต่แกล้งได้ห่วยจนเหมือนเอาความรู้ไปอวดคนเก่งเลยนะ?
หลินเซียวมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนกล่าวว่า “เธอไม่เคยเห็น ไม่ได้แปลว่าไม่มี รีบตรวจดูสิ”
เสี่ยวหลี่มองเขาอย่างจนใจ