หลงเทียนเฉิงกัดฟันแน่น รีบพุ่งไปยังประตูโรงแรมแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้ยังจะเห็นเงาของหลินเซียวได้ที่ไหนกัน?
ปัง!
เขาชกกระจกเต็มแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“หลินเซียวบ้าบออะไรนั่น ก็มีดีแค่นี้เอง!”
เขาหันกลับมาแล้วคำรามใส่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
ทุกคนเงียบกริบ
ฮึ!
หลงเทียนเฉิงแค่นเสียงเย็นชา โบกมือเบา ๆ ก่อนพาผู้ฝีมือขั้นห้าสองคนเดินออกไป
เมื่อกลับเข้าไปในรถ คนขับก็ออกรถทันที
รถคันหนึ่งขับนำหน้า ส่วนอีกคันตามประกบอยู่ด้านหลัง
หลงเทียนเฉิงกัดฟัน สีหน้าอึมครึม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลู่ยี่
ปลายสายรับสาย
“จบแล้วเหรอ? เร็วดีนี่”
เสียงหัวเราะร่าเริงของลู่ยี่ดังออกมาจากโทรศัพท์
หลงเทียนเฉิงกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ ไอ้หมอนั่นหนีไปแล้ว”
ฮึ
ลู่ยี่แค่นเสียงเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “หนีไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกเดี๋ยวเขาก็จะถูกออกหมายจับ ต่อให้หนีไปได้ ต่อจากนี้คงไม่กล้าโผล่หน้าออกมาอีก ส่วนกลุ่มชูเจี้ยนก็จะถูกปิดด้วย”
“การต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความลำพองใจ
หลงเทียนเฉิงฝืนยิ้มอย่างขมขื่นแล้วกล่าวว่า “คุณชายลู่ ไอ้หมอนั่น... เขา... เขาไม่ได้ลงมือเลยครับ”
ปลายสายเงียบไป
สิบวินาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น “อะไรนะ ไม่ได้ลงมือ! ฉันไม่ได้บอกให้พานักสู้ขั้นห้าสองคนไปให้เขาฆ่าหรือไง!”
หลงเทียนเฉิงกล่าวอย่างขมขื่น “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมยั่วยุเขาตั้งนาน แต่เขาก็ไม่ยอมลงมือ หันหลังแล้วเดินจากไปเลย!”