หลินเซียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เผลอกวาดตามองเรือนร่างอรชรนั้น
“อาบน้ำตรงนี้เหรอ? พลังจิตของผมเข้าไปในมิติได้ไม่ใช่หรือไง ไม่กลัวว่าผมจะแอบดูหรือ?”
เขาพูดขึ้นลอย ๆ อย่างจนใจ
นี่มันทรมานกันชัด ๆ...
ดวงตาคู่สวยของอวิ๋นเยว่จับจ้องเขาอย่างมีความหมาย ก่อนถามว่า “กล้าเหรอ?”
อืม...
หลินเซียวได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์ จึงพูดเรียบ ๆ ว่า “ก็ไม่แน่หรอก ผมยังหนุ่มเลือดร้อนนะ อาจจะเผลอก็ได้”
อวิ๋นเยว่กลับหัวเราะออกมา
รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเปี่ยมอำนาจนั้นช่างมีเสน่ห์
“ออกไปก่อนเถอะ ฉันจะอาบตรงนี้”
เธอตอบโดยไม่พูดมาก
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัยอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงวูบออกจากมิติไป
ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกันแน่? ไม่กลัวจริง ๆ เหรอ?
เขาไม่เข้าใจเลย
อวิ๋นเยว่ทอดตามองทิศทางที่หลินเซียวจากไป ดวงตากลอกเล็กน้อย พลันคิดแผนขึ้นมาได้
เธออยากรู้เหมือนกันว่าหลินเซียวแกล้งทำหรือเปล่า
อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือมิติของเธอ หากมีพลังจิตแทรกเข้ามา เธอย่อมรู้ตัวได้ทันที
เธอโบกมือเบา ๆ
ปราณแผ่ออกมา ก่อตัวเป็นม่านพลังกั้นรอบอ่างไม้ในพริบตา
เมื่อเธอเข้าไปแล้ว คนที่อยู่ภายนอกจะมองเห็นเพียงขอบม่านพลังกั้น ไม่อาจเห็นเรือนร่างของเธอ
อวิ๋นเยว่จึงก้าวเข้าไปในม่านพลังกั้น ยกมือเรียวงามขึ้น เสื้อผ้าบนกายก็ร่วงลงกับพื้น
มีทั้งกระโปรงยาวที่ถอดแยกชิ้นกัน และชุดชั้นในที่หลินเซียวซื้อให้