อวิ๋นเยว่เหลือบมองอย่างครุ่นคิด ไอเย็นบนใบหน้างามค่อย ๆ จางลงอย่างเห็นได้ชัด
“สมุนไพรอายุร้อยปีหรือ? ก็พอใช้ได้”
นางเผยอริมฝีปากแดง เอ่ยเสียงเย็นชา
หลินเซียวเห็นเช่นนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้
สมุนไพรอายุร้อยปีกับพันปีต่างกันขนาดนั้นเลยหรือ?
ที่สำคัญคือ... มีสมุนไพรมากมายขนาดนั้นจริง ๆ หรือ? วันละต้นยังเป็นเรื่องเล็กน้อยเลยหรือไง?
เมื่อได้สติ เขาก็ยินดีจนแทบคลั่ง ยิ่งอยากรู้ว่าอาหารมื้อนี้มีมนตร์วิเศษอะไรซ่อนอยู่กันแน่
“รอข้าก่อน”
อวิ๋นเยว่เอ่ยเรียบ ๆ ก่อนวูบหายไปจากมิติ
หลินเซียวมองตามอย่างสงสัย
นางไปทำอะไร?
คนจากไปแล้ว แต่อาหารยังวางอยู่บนพื้น เห็นได้ชัดว่าคงกลับมาในไม่ช้า
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจนัก ในใจเริ่มตั้งตารอขึ้นมา
สมุนไพรอายุร้อยปีวันละต้น? สุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือไง!
ตอนนี้ราคามันพุ่งสูงลิ่วแล้ว แต่ทำไมฝั่งนักบุญหญิงถึงดูเหมือนมันไม่มีค่าอะไรเลย?
ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!
ในเวลาเดียวกัน อวิ๋นเยว่ก็พุ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
โสมพันปีนับว่าล้ำค่าในทวีปเซียนแฟนตาซี แต่สมุนไพรอายุร้อยปีที่ไม่จำกัดชนิดนั้นหาได้ง่ายดายเหลือเกิน
เงาสีขาววูบไหวไปตามแนวป่าเขา ไม่นานนางก็เก็บสมุนไพรมาได้กำหนึ่ง
หลินเซียวยังคงจมอยู่กับความยินดี
ทันใดนั้น แสงสีเขียวอ่อนก็วาบขึ้น เงาร่างอรชรปรากฏตรงหางตา
เขายังไม่ทันเงยหน้า กลิ่นอายทรงอำนาจก็แผ่เข้าปกคลุมแล้ว
เพิ่งเงยหน้าขึ้น...
“รับไป”
อวิ๋นเยว่โยนสมุนไพรสิบกว่าต้นมาอย่างไม่ใส่ใจ พวกมันกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น