ร่างของชายคนนั้นเกร็งขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรงและแน่นิ่งไปในพริบตา
คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็พากันตัวสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
«ไว้ชีวิตด้วย... ไว้ชีวิตด้วยเถอะ หัวหน้าฉู่ พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว จะไม่กล้าอีกแล้ว»
«ผมไม่กล้าอีกแล้ว!»
«ไว้ชีวิตด้วย หัวหน้าฉู่ โปรดยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ!»
…
พวกเขาเริ่มร้องขอชีวิตด้วยท่าทางสั่นเทา ตอนนี้เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด
ฉู่เหยาเหยามองพวกเขาด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
«ยิง»
หลินเจา หลี่เป้า และสมาชิกทีมรุ่นเก่าอีกหลายคนก้าวออกมาพร้อมกัน ยกปืนขึ้นเล็ง
ปัง!
เสียงปืนหลายนัดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน คนเหล่านั้นมีแววตาสิ้นหวัง ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างแน่นิ่ง
พี่น้องคนอื่น ๆ มองหน้ากัน แววตาของแต่ละคนเผยความรู้สึกซับซ้อน
พวกเขาทั้งโล่งใจและตื่นเต้น
ฉู่เหยาเหยากวาดสายตาเย็นชาไปทั่วทุกคนแล้วกล่าวว่า «ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว ต่อไปถ้ามีคนใหม่เข้ามา พวกนายก็สอนพวกเขาให้ดี บอกให้รู้ว่านี่คือจุดจบของคนที่ผิดคำสาบาน»
พี่น้องทั้งหลายสบตากัน แววตาร้อนแรง
คำพูดเรียบง่ายเพียงไม่กี่คำ ทั้งยอมรับพวกเขาและข่มขวัญพวกเขาไปพร้อมกัน
«รับทราบ! หัวหน้าฉู่!»
พวกเขาตอบรับอย่างนอบน้อม แววตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและความคาดหวัง
ความยินดีบนใบหน้าสวยของฉู่ซือซือก็ปิดไม่มิดเช่นกัน เธอย่อมอยากเห็นพี่สาวแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ