หลินเซียววางอาหารลงบนโต๊ะแล้วนั่งลง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องการบำเพ็ญเพียร ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
เขาตัดสินใจได้แล้ว
ในเมื่อเจียงชูหนิงกับหลิ่วอวิ้นพักอยู่ที่นี่ เขาก็จะไปบ้านของเจียงชูหนิง
ไม่รู้ว่าประตูบ้านเธอซ่อมเสร็จหรือยัง
เสียงฝีเท้าดังขึ้น พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ลอยมา
“กลิ่นอะไรหอมจัง เธอมีพ่อครัวด้วยเหรอ?”
หลิ่วอวิ้นถามอย่างสงสัย
น้ำเสียงนั้นแฝงความเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย คล้ายกับยังนอนไม่เต็มอิ่ม
เจียงชูหนิงยิ้มแล้วตอบว่า “ใช่สิ พ่อครัวส่วนตัวของฉันเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวก็เผยสีหน้าอับจนใจ ก่อนจะถลึงตามองเธอเบา ๆ
หลิ่วอวิ้นมองอย่างประหลาดใจ
“ไม่คิดเลยว่าพอมาอยู่กรุงปักกิ่งแล้ว ชีวิตเธอจะสุขสบายขนาดนี้ ถึงกับมีพ่อครัวแล้วด้วย?”
เธอเอ่ยเสียงเนิบช้า
เจียงชูหนิงนึกถึงชีวิตที่เคยอยู่เมืองปีศาจ แล้วเปรียบเทียบกับตอนนี้ ความยินดีเอ่อล้นอยู่ในใจจนบอกไม่ถูก
“แน่นอนอยู่แล้ว”
สิ้นเสียง ทั้งสองก็เดินมาถึงห้องรับแขก
หลิ่วอวิ้นกวาดตามองอย่างสนใจ แล้วก็เห็นหลินเซียวที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะทันที
เธอขมวดคิ้ว อารมณ์ดี ๆ พลันหายวับไปหมด
“จมูกดีนี่ กินข้าวตรงเวลาเชียว”
เธอพูดเสียงเย็นชา น้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ย
เจียงชูหนิงเม้มปากยิ้ม แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
หลินเซียวเหลือบมองเธอเรียบ ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรของเธอเนี่ย
เจียงชูหนิงจูงหลิ่วอวิ้นให้นั่งลง