เธอกำหมัดแน่นจนเล็บที่ทำไว้อยู่แทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงได้ดึงสติกลับมา
เมี้ยวเมี้ยว?
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ได้ยินคนเรียกเธอแบบนี้ ในใจยังคงเกิดความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูกขึ้นมา
รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะเอ่ยว่า “เมื่อก่อนรสนิยมแย่ไปหน่อยก็จริง แต่ไม่เป็นไรนี่ ตอนนี้พัฒนาขึ้นแล้ว ใครบ้างไม่มีความทรงจำชวนอับอาย?”
หลินเซียวสบตาเธอ ก่อนยิ้มให้กัน
ดวงตาของซุนหยางหยางแทบถลนออกมา
ความทรงจำชวนอับอายงั้นเหรอ?
เธอกัดฟันกรอด ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
“พวกแก... พวกแกสองคนมันผู้หญิงร่านกับผู้ชายชั่วชัด ๆ พวกแก...”
ร่างของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง แต่กลับพูดอะไรให้เป็นประโยคไม่ได้
ซูเมี้ยวเมี้ยวโต้กลับทันควัน
“เอ๊ะ? อย่าเพิ่งแนะนำตัวเองสิ ผู้หญิงที่นอกใจยังมีหน้ามาว่าคนอื่นเป็นผู้หญิงร่านกับผู้ชายชั่วอีกเหรอ? แล้วพวกเธอสองคนเป็นอะไรกันล่ะ?”
เธอขึ้นเสียงเล็กน้อย น้ำเสียงไพเราะดังกังวานไปถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน
ชั่วพริบตาเดียว สายตารังเกียจมากมายก็พุ่งไปยังซุนหยางหยาง
ที่แท้ก็เป็นชู้สินะ!
แม้จะไม่เกี่ยวกับพวกเขา แต่ไม่รู้ทำไม ทุกคนกลับอดไม่ได้ที่จะเห็นใจซูเมี้ยวเมี้ยว
ซุนหยางหยางสัมผัสได้ถึงสายตาหลากหลายรอบตัว ความแค้นแทบทำให้ตับสั่น
“พี่เฮ่า ดูพวกมันสิ! คุณ... คุณรีบช่วยสั่งสอนพวกมันให้ฉันที!”
ท้ายที่สุด เธอก็คว้าแขนหลิวเฮ่าไว้แล้วเขย่าอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้นสุดขีด