ฉู่ซือซือเองก็ชะงักไปเช่นกัน
“ถอด...ถอดเสื้อผ้าเหรอ? ทำไมล่ะ?” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าดูแปลก ๆ
ฉู่เหยาเหยาอมยิ้ม “ก็ที่นี่เป็นที่อาบน้ำไง”
แววตาของฉู่ซือซือไหววูบ
อาบน้ำ...
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
“อาบน้ำเหรอ?”
เธอขึ้นเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ
หลินเซียวฟังบทสนทนาของสองสาวแล้วรู้สึกบอกไม่ถูก สำหรับพวกเธอแล้ว แค่ได้อาบน้ำธรรมดา ๆ สักครั้งกลับเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยถึงเพียงนี้
ฉู่เหยาเหยาพอใจกับปฏิกิริยาของฉู่ซือซือมาก จึงยิ้มพลางพยักหน้า
“ใช่ ฉันเพิ่งอาบเสร็จ ถึงตาเธอแล้ว พี่หลินเซียวจัดเตรียมไว้ให้~”
เธอพูดด้วยท่าทางหยิ่งนิด ๆ
ฉู่ซือซือได้สติกลับมา สีหน้าพลันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
“ได้อาบน้ำจริง ๆ ด้วย! นี่มัน...”
ความคิดของเธอแล่นไปอย่างวุ่นวาย ก่อนจะถามยิ้ม ๆ ว่า “พี่คะ พี่อาบน้ำกับพี่เขยเหรอ?”
พอได้ยินคำถามนี้ ฉู่เหยาเหยากับหลินเซียวก็พูดไม่ออกพร้อมกัน
“ยัยเด็กบ้า พูดเหลวไหลอะไรของเธอ ฉันอาบคนเดียวต่างหาก พี่หลินเซียวแค่เตรียมน้ำไว้ให้”
เธอตำหนิอย่างขุ่นเคือง
ฉู่ซือซือเอียงคอถามยิ้ม ๆ “จริงเหรอ? แล้วพี่หน้าแดงทำไมล่ะ?”
ฉู่เหยาเหยาเม้มริมฝีปากด้วยความกระดาก ก่อนจะทำหน้าขรึม
“จะอาบไหม? ถ้าไม่อาบ ฉันจะพาเธอออกไปแล้วนะ”
เธอพูดเสียงเรียบ
ฉู่ซือซือตกใจ รีบตอบว่า “อาบสิ แน่นอนว่าอาบ ไม่แกล้งพี่แล้วค่ะ งั้นหนูถอดเสื้อผ้าแล้วนะ”