ตกลงกันได้แล้วหรือ?
“ไม่ต้องรีบ รอดูก่อน”
หลินเซียวพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางรอโอกาสอย่างเงียบ ๆ
อย่างไรเสียกว่าจะกลับไปก็ยังต้องเดินทางอีกพักหนึ่ง เขาอยากดูว่าเหลียงกว่างเชาจะเป็นฝ่ายไปก่อนหรือไม่
อึก
หลิวซานเอ๋อร์จ้องคนกลุ่มนั้น กลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวาย
ไม่นานนัก เมื่อมาถึงทางแยก ทุกคนก็หยุดฝีเท้า ลู่อวี่ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกับเหลียงกว่างเชา ดูท่าทางเหมือนกำลังจะแยกกัน
หลินเซียวหัวเราะเย็นชา
ไม่นาน ลู่อวี่ก็ยกมือเรียกเบา ๆ เหลียงกว่างเชาจึงพาพวกชายฉกรรจ์สองสามคนเดินไปทางขวา
ส่วนลู่อวี่พาหลงหมิงหย่วนกับชายหนุ่มชุดขาวคนนั้นเดินไปทางซ้าย
หลิวซานเอ๋อร์เห็นดังนั้น หัวใจก็เต้นรัว
“คุณหลิน จะลงมือไหมครับ?” เขาถามอย่างกระวนกระวาย
หลินเซียวหัวเราะแล้วตอบว่า “แน่นอน”
หลิวซานเอ๋อร์สูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์
“ให้ผมเรียกคนมาไหมครับ?”
สีหน้าของเขาบ่งบอกว่ากำลังฝืนข่มความประหม่าเอาไว้
หลินเซียวหันไปสบตาเขา ยิ้มถามว่า “ไม่กลัวหรือ?”
เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าหลิวซานเอ๋อร์ทั้งประหม่าและหวาดกลัว จึงคิดว่าอีกฝ่ายอาจขลาดขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฝ่ายกระตือรือร้นถึงขนาดนี้
หลิวซานเอ๋อร์สบตาหลินเซียว ก่อนตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง
“ไม่กลัว!”
เขาพูดเสียงดัง แม้จะฟังดูหนักแน่น แต่ก็เหมือนกำลังปลุกใจตัวเองอยู่บ้าง
หลินเซียวพยักหน้ายิ้ม ๆ
“ดี ไม่ต้องเรียกใครมา แค่ดูอยู่เฉย ๆ ก็พอ”