อืม…
หลินเซียวได้ยินแล้วก็มีสีหน้าจนใจขึ้นมาทันที เขาอดเหลือบมองเธออย่างขุ่นเคืองไม่ได้
“ผมไปหาผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงชูหนิงได้ยินดังนั้นก็เผยแววลึกล้ำบนใบหน้า
“เหมียวเหมียว?”
เธอพึมพำ
หลินเซียวชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขื่นแล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ไม่ได้ติดต่อกัน”
เจียงชูหนิงทั้งไม่เข้าใจและสงสัยใคร่รู้
“นายกับเธอเป็นอะไรกัน?”
เธอถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่อยากทำให้เธอต้องเดือดร้อน”
เดือดร้อน…
เจียงชูหนิงมองเขาอย่างครุ่นคิด ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
เธอข่มอารมณ์ไว้ ไม่พูดอะไรต่อ
“ยังไงช่วงสิบห้าวันนี้ก็อยู่ให้ห่างจากผู้หญิงหน่อย อย่าเปิดโอกาสให้หลิ่วอวิ้นแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เราทำมาก็สูญเปล่า” เธอกำชับอีกครั้ง
หลินเซียวเอ่ยช้า ๆ ว่า “ได้ รู้แล้ว วางใจเถอะ”
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ แม้จะวางใจในตัวหลินเซียว แต่ก็ยังกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
เดิมทีหากไม่มีหลินเซียว หลิ่วอวิ้นก็คือส่วนที่สำคัญที่สุดในแผนของเธอ แต่ตอนนี้มีหลินเซียวเข้ามา หลิ่วอวิ้นกลับกลายเป็นเพียงส่วนเสริมที่ทำให้ทุกอย่างดียิ่งขึ้น
เธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่ได้คิดอะไรให้มาก แล้วก็สบตากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหลินเซียวเข้า
เธอขมวดคิ้วเรียว
“ทำหน้าอะไร?” เธอถาม
หลินเซียวถามยิ้ม ๆ ว่า “คุณเจียง ผมต้องอยู่ให้ห่างคุณด้วยหรือเปล่า?”