หยางเฟิงเจ็บจนร้องไม่ออก ทว่าดวงตากลับเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
“คุณชายหลง... คุณชายหลง ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย!”
เขาคลานเข้ามา คว้าขากางเกงของหลงหมิงหย่วนไว้ แล้วพูดเสียงอู้อี้
กางเกงสแล็กสีขาวเปื้อนรอยเลือดเป็นทาง
หลงหมิงหย่วนทำหน้าเหมือนรังเกียจ สลัดขาออกอย่างแนบเนียน ก่อนย่อตัวลงแล้วถามเสียงเรียบ “เขาเป็นคนทำ?”
เขาพยักพเยิดไปทางหลินเซียว
แววอาฆาตในดวงตาหยางเฟิงแทบจะทะลักออกมา เขาพยักหน้าอย่างแรง
“ใช่! มันนั่นแหละ!”
หลงหมิงหย่วนพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าว “วางใจเถอะ ฉันจะเอาคืนให้”
หยางเฟิงจ้องหลินเซียวเขม็ง แววตาคมกริบ ราวกับรอไม่ไหวแล้ว
หลงหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน สบตากับหลินเซียว
“พี่ชาย ฝีมือไม่เลวเลยนะ”
เขาพูดเสียงเรียบ
หลินเซียวจ้องกลับอย่างเย็นชา ก่อนตอบ “ก็ธรรมดา จัดการพวกไร้ประโยชน์พวกนี้ได้อยู่แล้ว”
ชิ
หลิ่วอวิ้นกอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หลงหมิงหย่วนพยักหน้าเบา ๆ แล้วถาม “มาเที่ยวที่นี่ ไม่รู้กฎของที่นี่หรือไง?”
หลินเซียวแย้มยิ้มบาง ๆ
“กฎอะไร?”
หลงหมิงหย่วนเอ่ยเนิบ ๆ “ที่นี่ห้ามก่อเรื่อง ส่วนจะมีความแค้นอะไรแล้วไปจัดการกันข้างนอกยังไง ฉันไม่สน แต่ในนี้ทุกคนต้องอยู่กันอย่างสงบ”
คำพูดเรียบง่ายสบาย ๆ ทว่ากลับแฝงบารมีอันน่าเกรงขาม ราวกับเขาเป็นผู้กำหนดกฎเสียเอง
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“ได้ยินมาเหมือนกัน แต่คนที่ก่อเรื่องคือฉันหรือพวกเขากันแน่? พวกนั้นชี้หน้าด่าฉัน จะให้ทนได้ยังไง? ถ้าเป็นนาย นายทนไหวไหม?”