หลินเซียวพาซูเมี้ยวเมี้ยวมายังห้องทำงานของหลิวซานเอ๋อร์ แล้วนั่งลงบนโซฟา
ทางหลิวซานเอ๋อร์ก็จัดการเรื่องของตัวเองอยู่เช่นกัน
เวลาเก้าโมง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา”
หลิวซานเอ๋อร์เดินเข้ามาจากด้านนอก ยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหลิน ทางหลงเทียนเฉิงบอกว่าจะขอปรึกษาหารือกันก่อนครับ”
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“ได้ ปล่อยให้พวกเขาปรึกษากันไปเถอะ พวกเราไม่ต้องรีบร้อน” เขากล่าวเสียงเรียบ
รอยยิ้มของหลิวซานเอ๋อร์ดูแปลกพิกลขึ้นมา เขาถามว่า “คุณหลินไม่อยากรู้หน่อยหรือครับว่าพวกเขากำลังปรึกษากันเรื่องบริษัทไหน”
พูดจบก็ส่งสายตาเป็นนัย
หลินเซียวเห็นท่าทางนั้นแล้วก็สนใจขึ้นมา เขายิ้มพลางถามว่า “ยังมีเรื่องน่าประหลาดใจอีกหรือ?”
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“มีแน่นอนครับคุณหลิน งานนี้แหละที่ผมถนัด เรื่องรีดไถแบบนี้ผมทำมาไม่น้อย จัดการได้สบายมาก”
พูดจบ แววตาของเขาก็เริ่มเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
หลินเซียวไขว่ห้าง
เขายิ้มพลางถามว่า “ดีสิ เล่ามา บริษัทไหนที่ทำให้หลงเทียนเฉิงต้องคิดหนัก?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองดูด้วยรอยยิ้ม แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยินดีร่วมวงด้วย
หลิวซานเอ๋อร์ค่อย ๆ ชูสองนิ้วขึ้นมา
“อันดับสอง~”
สีหน้าภาคภูมิใจของเขาราวกับมีหาง หากมีหางจริงคงชี้ขึ้นฟ้าไปแล้ว
หลินเซียวขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเผลอนั่งตัวตรงขึ้นมา
“เทคโนโลยีอ้ายซิ่น?”
เขาถามอย่างประหลาดใจ ออกจะไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง
วันนี้เขากับหลิวซานเอ๋อร์ช่วยกันวิเคราะห์อยู่ตลอดบ่าย จัดอันดับบริษัททั้งหมดในเครือหลงซื่อกรุ๊ป เป้าหมายย่อมเป็นการใช้ชีวิตของหลงหมิงหยางแลกผลประโยชน์บางอย่าง