เจียงชูหนิงเหลือบมองอย่างไม่พอใจ
“ก็ได้ ใส่ก็ใส่”
เธอยกมือสวมหน้ากากอนามัย แล้วสวมเสื้อโค้ตสีเบจที่หลิ่วอวิ้นเตรียมไว้ ส่วนหลิ่วอวิ้นเองก็สวมเสื้อโค้ตสีดำ
เสื้อโค้ตตัวใหญ่ช่วยปกปิดรูปร่างเย้ายวนของหญิงสาวทั้งสอง ใบหน้าของพวกเธอก็งดงามอยู่แล้ว หน้ากากขนาดใหญ่ยังบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ประกอบกับแสงไฟสลัวภายในบาร์ จึงแทบไม่มีใครจำได้
ถึงอย่างนั้น บุคลิกโดดเด่นของทั้งคู่ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนได้ทันที
หญิงสาวทั้งสองไม่สนใจ
ไม่นาน ชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่งก็เดินสวนมา ตอนเดินผ่าน เขากระซิบว่า “คุณหนู คนอยู่ทางนั้นครับ”
เขาชี้ไปยังจุดที่หลินเซียวอยู่ พูดจบก็เดินสวนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เจียงชูหนิงเห็นดังนั้น แววตางดงามก็ฉายความจนใจ
ส่วนหลิ่วอวิ้นยกมุมปากขึ้น แล้วก้าวเดินไปทางนั้น
เจียงชูหนิงเดินตามไปเงียบ ๆ
หญิงสาวทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหา เจียงชูหนิงเองก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา
เธอจำได้ว่ายังมีเหมียวเหมียวอยู่ด้วย ตอนนี้อย่าเพิ่งโผล่มาเลยนะ
เธอได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ
ถ้าหลิ่วอวิ้นจับพิรุธอะไรได้ขึ้นมาจริง ๆ กลุ่มชูเจี้ยนคงเสียมือดีไปคนหนึ่ง
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เจียงชูหนิงก็เห็นแผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลก่อน พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างกายหลินเซียว เธอถึงค่อยผ่อนคลาย
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
หลิ่วอวิ้นก็เห็นเช่นกัน เธอขมวดคิ้วอย่างผิดหวังเล็กน้อย
“เขาเป็นอะไรของเขา ดึกดื่นป่านนี้อุตส่าห์มานั่งคนเดียวไกลขนาดนี้ แถมยังไม่ดื่มเหล้าอีก”