ลู่อ้าวหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเย็นเยียบจับจ้องอีกฝ่าย ความเย็นชาวูบหนึ่งปรากฏขึ้นในดวงตา
เขากวาดตามองอยู่สองสามครั้ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
“หลินเซียว?”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ
หลินเซียวคนนี้เป็นคนของกลุ่มชูเจี้ยนเชียวนะ
ไม่มีใครคิดเลยว่าการต่อสู้ระหว่างเครือบริษัทลู่กับกลุ่มชูเจี้ยนจะเริ่มเปิดฉากต่อหน้าพวกเขา
หลิ่วอวิ้นยังคงนั่งอยู่หลังเสา ใบหน้างดงามเจือแววซับซ้อน
สถานการณ์อันตรายถึงเพียงนี้ ไม่นึกเลยว่าหลินเซียวจะเดินออกไปแบบสบาย ๆ อย่างนั้น
เธอไม่ได้รีบร้อน เพียงรอเงียบ ๆ
มุมปากของหลินเซียวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า “ใช่ ผมเอง”
หึ
ลู่อ้าวหลงแค่นเสียงเย็นชา แววตาฉายประกายดูแคลน
“ไม่คิดเลยว่านายจะกล้ามาจริง ๆ” เขาพูดเสียงเย็น
สายตาซับซ้อนของคนรอบข้างต่างจับจ้องหลินเซียวเช่นกัน
หลินเซียวสังเกตเห็น เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแววตาจะเย็นชาลง
“ลู่อวี่คนตระกูลลู่ของพวกคุณ ผมยังกล้าฆ่าเลย แค่งานเลี้ยงงานเดียว มีอะไรที่ผมไม่กล้ามา?”
เขายิ้มพลางเอ่ย น้ำเสียงเย็นชาแต่ไม่ใส่ใจ
แต่ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนรอบข้างก็เผยสีหน้าตื่นตะลึง
ลู่อวี่ถูกฆ่าจริง ๆ!
พวกเขาได้ยินข่าวลือนี้มานานแล้ว แต่ไม่มีใครยืนยันได้ว่ามันเป็นเรื่องจริง ทั้งตระกูลลู่ก็ไม่เคยออกมาให้คำตอบ
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินจากปากฆาตกรเอง!
ชั่วพริบตา สายตาทุกคู่ก็พร้อมใจกันหันไปจับจ้องลู่อ้าวหลง