ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนที่เดิมทีเต็มไปด้วยความอึดอัดก็พลันแข็งค้าง
ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองด้วยความตกตะลึง
หลินเซียวกวาดตามองทุกคน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เดิมทีเขาคิดจะวางท่าร่ำรวยแล้วมอบให้ไปตรง ๆ แต่ตอนนี้ราคาสมุนไพรอายุร้อยปีพุ่งสูงถึงต้นละ 15 ล้าน หลินเซียวจึงทำใจให้ไม่ได้อยู่บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่จำเป็นต้องยกให้เปล่า ๆ
ไม่ต้องพูดถึงการขายในราคาครึ่งหนึ่ง ต่อให้ขายตามราคาตลาด สำหรับพวกเขาก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งแล้ว
หลิ่วอวิ้นขมวดคิ้ว ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยแววตกตะลึง
12 ตระกูล! นั่นก็หมายความว่ามีสมุนไพร 12 ต้น!
หลินเซียวมีมากขนาดนั้นจริงหรือ?
ลู่อ้าวหลงขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงทุ้มต่ำว่า “หลินเซียว นายกำลังหลอกใครอยู่? สมุนไพรอายุร้อยปีสักต้นยังหาได้ยากยิ่ง นายจะบอกฉันว่านายมีถึง 12 ต้นเลยหรือไง?”
หลินเซียวหัวเราะ
“นายจะสนใจว่าฉันมีหรือไม่ไปทำไม ฉันก็ไม่ได้ขายให้นายอยู่แล้ว คนที่อยากร่วมมือกับฉันย่อมรู้เองว่าฉันมีหรือเปล่า”
เขาพูดด้วยรอยยิ้ม สีหน้าสงบนิ่ง
ลู่อ้าวหลงหรี่ตา จ้องเขาอย่างคลางแคลงใจ ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจตัดสินได้ว่าหลินเซียวมีสมุนไพรอยู่จริงหรือไม่
หลินเซียวกวาดตามองรอบวงแล้วยิ้มกล่าวว่า “ข้อเสนอดี ๆ ฉันพูดจบแล้ว เรื่องเก็บความลับ พวกคุณวางใจได้ ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย ไม่ปล่อยให้ตระกูลลู่รู้เด็ดขาด พวกคุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าสมุนไพรอายุร้อยปีหนึ่งต้นมีความหมายอย่างไรในตอนนี้”
“ต่อให้พวกคุณไม่ใช้เอง สมุนไพรนี้ก็เป็นทรัพยากรชั้นยอดในกรุงปักกิ่ง ผลประโยชน์ที่จะได้คงไม่ต้องให้ฉันพูดมากใช่ไหม?”