เจียงชูหนิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้ เธอช่วยวางแผนพัฒนากลุ่มชูเจี้ยนให้ดีก็พอ”
เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
หลิ่วอวิ้นไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลินเซียวกลับเริ่มสงสัยขึ้นมา
หลิ่วอวิ้นเรียนแพทย์ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงช่วยเจียงชูหนิงเรื่องธุรกิจได้ด้วย?
เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้คิดมาก
ไม่นาน ทั้งหมดก็กลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
หลินเซียวกางแขนทิ้งตัวลงบนโซฟา รู้สึกสบายไปทั้งตัว
หญิงสาวทั้งสองคนนั่งลงตามกันมา ทว่าบรรยากาศกลับชวนให้รู้สึกแปลก ๆ
ตั้งแต่หลิ่วอวิ้นรู้ว่าตัวเองเข้าใจหลินเซียวผิดเรื่องในห้องน้ำคราวก่อน เวลาอยู่ต่อหน้าเขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก
ที่สำคัญ ยังมีเรื่องสมุนไพรอีก
แค่ก
เธอยกมือเล็กขึ้นไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเหลือบมองเจียงชูหนิง
เจียงชูหนิงเม้มปากยิ้ม
เธอเงยหน้ามองหลินเซียวแล้วถามว่า “จริงสิ หลินเซียว สมุนไพรของอวิ้นอวิ้นล่ะ?”
หลินเซียวไม่ลืมอยู่แล้ว
เขาหยิบถุงพลาสติกออกมาจากพื้นที่ของแหวน ทำท่าราวกับหยิบออกมาจากด้านหลัง
“อยู่นี่”
เขาวางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะชาอย่างไม่ใส่ใจ
เจียงชูหนิงเม้มปากยิ้ม
ตอนแรกเธอยังกังวลว่าหลินเซียวจะโกรธจนไม่ยอมให้หลิ่วอวิ้นเสียอีก ดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น
หลินเซียวไม่อยากให้จริง ๆ แต่เขารู้ว่าเจียงชูหนิงมีแผนของเธออยู่