เขายิ้มพลางพูด ท่าทางดูซื่อ ๆ อยู่บ้าง
แต่หลินเซียวรู้ว่าชายชราตัวเล็กคนนี้มีฝีมืออยู่ไม่น้อย เรื่องเมื่อคืนก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดี
เขายิ้มแล้วพูดว่า “ต่อไปไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เห็นแล้วอึดอัด”
หลิวซานเอ๋อร์มองเขาลึก ๆ
“ได้ เข้าใจแล้ว”
หลินเซียวเงยหน้าขึ้น ยิ้มพลางพูดว่า “ฉันชอบนายตอนเมื่อคืนมากกว่า ดูมีอารมณ์หน่อย”
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มแล้วส่ายหน้า
“คุณหลิน อย่าล้อผมเลย ผมเสียมารยาทแล้ว”
ท่าทางยังคงสุภาพมาก
หลินเซียวรู้ว่าหลิวซานเอ๋อร์ชินกับการเป็นแบบนี้ไปแล้ว
“ทางลู่อวี่มีข่าวบ้างไหม?” เขาถามขึ้นลอย ๆ
หลิวซานเอ๋อร์ส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังไม่มีครับ ผมตรวจสอบทั่วแล้ว แต่ไม่มีใครพอจะล่อให้ลู่อวี่โผล่มาได้ ผมยังให้คนสืบต่ออยู่ครับ”
เขาก้มหน้าพูด
หลินเซียวเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว เขายิ้มน้อย ๆ ก่อนกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบร้อน ไม่โทษนายหรอก คนแบบนี้ไม่ได้ฆ่าง่าย ๆ”
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มเจื่อน
“ก็จริงครับ”
หลินเซียวยืดเส้นยืดสายแล้วถามว่า “คนตระกูลหลิวก็ยังไม่ออกมาเหมือนกันใช่ไหม?”
หลิวซานเอ๋อร์ส่ายหน้าเบา ๆ
“ยังครับ ผมให้คนจับตาดูอยู่ตลอด ตั้งแต่หลิวเจี้ยนจวินกับหลิวเฉินกวงกลับไปก็ไม่เคยโผล่หน้าออกมาเลย”
เขารีบตอบ
หลินเซียวหัวเราะ แววตาฉายความจนใจอยู่เล็กน้อย
“หลบเก่งกันจริง ๆ ทำเอาฉันไม่มีอะไรทำเลย”
เขาพูดช้า ๆ
หลิวซานเอ๋อร์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วถามว่า “คุณหลิน ในเมื่อไม่มีอะไรทำ ให้ผมพาไปที่สนุก ๆ สักแห่งไหมครับ?”