ไม่นานก็มีคนเจ็ดแปดคนเข้ามาเริ่มทำความสะอาดคฤหาสน์ ทุกคนดูตั้งใจกันมาก
เฉียนตัวตัวเองก็ถือผ้าขี้ริ้วตามไปช่วยงานด้วย
หลินเซียวลุกขึ้นยืน กวาดตามองไปรอบ ๆ ในใจยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่จริงอยู่บ้าง
เขาสมควรได้อยู่ในคฤหาสน์หรูหราขนาดนี้ด้วยหรือ?
“ตัวตัว เป็นถึงผู้จัดการแล้ว ทำไมยังลงมือทำงานเองอีกล่ะ?”
เขามองเฉียนตัวตัวที่กำลังยุ่งอยู่ พลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
เฉียนตัวตัวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“เป็นผู้จัดการก็ยังเป็นลูกจ้างเหมือนกันนี่คะ ไม่ต่างกันหรอกค่ะ เมื่อกี้ยังไม่ได้ขอบคุณคุณหลินเลย ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็คงไม่มีโอกาสแบบนี้~”
เธอยิ้มหวาน ดูมีความสุขมาก
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “เจ้านายของคุณก็บอกแล้วนี่ว่า คุณสมควรได้รับมัน”
เฉียนตัวตัวยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณคุณหลินอยู่ดีค่ะ ว่าแต่คุณหลินคิดว่าพรมผืนนี้ควรเปลี่ยนไหมคะ? มันแพงมากเลย เช็ดหน่อยก็สะอาดแล้ว น่าจะยังใช้ได้อยู่ ส่วนโต๊ะชาตัวนั้น ฉันจะหาคนมาซ่อมให้ดีไหมคะ รับรองว่าดูไม่ออกแน่นอน”
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้เลย ลำบากคุณแล้ว”
เฉียนตัวตัวรีบโบกมือ “ไม่ลำบากเลยค่ะคุณหลิน เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว!”
ชั่วพริบตาเดียว พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า
เฉียนตัวตัวพาคนมาทำงานอยู่ทั้งบ่าย ในที่สุดก็จัดการคฤหาสน์จนเรียบร้อย สะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย
เมื่อทุกคนกลับไปแล้ว หลินเซียวก็ยืนชมคฤหาสน์หรูหราอยู่ในห้องรับแขกตามลำพัง
เขามีบ้านแล้วหรือ?
มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา