ไม่นาน ซูเมี้ยวเมี้ยวก็พัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ มานั่งที่เบาะข้างคนขับ
“ในที่สุดคุณก็มาแล้ว”
เธอหันมามองหลินเซียว ดวงตาคู่งามเปล่งประกายวาววับ
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“มีธุระอะไรกับผมเหรอ?” เขาถาม
แก้มของซูเมี้ยวเมี้ยวพลันแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยในอกเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
“ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะที่มีธุระกับคุณ ไป...ไปบ้านฉันก่อนเถอะ”
เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม ทว่าท่าทางกลับดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัย
“ไปบ้านคุณ?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “รีบขับรถเถอะค่ะ รอกันมาครึ่งค่อนวันแล้ว”
หลินเซียวมองเธอด้วยแววตาซับซ้อน
ทั้งที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะอยู่ห่างจากซูเมี้ยวเมี้ยวไปก่อน อย่างน้อยก็รอให้แน่ใจว่าตัวเองจะรอดชีวิตเสียก่อน แต่การกระทำของเธอกลับยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เขายังไม่รู้เลยว่าจะปฏิเสธเธออย่างไร
“ได้”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลงแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของตระกูลซู
ซูเมี้ยวเมี้ยวค่อย ๆ ขยับเรียวขาขาวผ่องเข้าหากัน มือเล็กทั้งสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย่างกระวนกระวาย ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า และไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ตลอดทาง ไม่มีใครพูดอะไร ต่างจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง
หลินเซียวเองก็อยากรู้ว่าใครกันที่ต้องการพบเขา หรือว่าจะเป็นแม่ของซูเมี้ยวเมี้ยว?
ประตูใหญ่เปิดอยู่ หลินเซียวขับรถเข้าไปในลานบ้าน
ทั้งสองลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์